De partij waar ik vorige week - na lang wikken en wegen - op gestemd heb is in de gemeente waar ik woon de grootste geworden! Dat is nog nooit gebeurd, dat een partij waar ik op stemde de grootste werd. Het voelde als een onverwachte overwinning. Hetzelfde gevoel heb ik ook als het Nederlands elftal doorgaat naar de kwartfinales van een internationale wedstrijd. Ik reken daar nooit op en mijn leven hangt er ook niet van af, maar ik vind het toch leuk als het gebeurt.
De afgelopen dagen heb ik me ook weer suf gesolliciteerd en vele afwijzingen geïncasseerd. Je zou zeggen dat het went, maar het is toch elke keer weer balen. Telkens als ik een zoveelste motivatiebrief met cv heb verstuurd denk ik: ik reken nergens op, dan kan het alleen maar meevallen. Maar dat blijkt dus niet te kloppen, want het valt nooit mee. Sterker, het valt elke keer zwaar tegen.
Na drie afwijzingen op rij houd ik het solliciteren voor die dag voor gezien en ga andere dingen doen. Zo ben ik deze week al naar de kapper geweest en weer gaan schilderen. En heb ik nieuwe recepten (cheesecake!) uitgeprobeerd en ben actief op zoek gegaan naar bepaalde antieke spulletjes.
En ik vermaak me best hoor, ik kan mezelf zo goed bezighouden, dat is allemaal geen probleem. Maar ik wil weer geld verdienen en ik ben die afwijzingen zat. Het ergste is om te worden afgewezen voor een functie die echt ver beneden je niveau ligt. En dat je dan een mailtje krijgt met daarin een hoeveelheid taalfouten waar je flauw van wordt. Ik weet niet welk gevoel dan groter is, de verontwaardiging, de boosheid of de minachting.
Soms denk ik dat ik moet stoppen nog voor een ander te willen werken en mijn eigen toko moet beginnen. En dan groter worden dan de concurrent, zodat die failliet gaat en dat ik dan de personeelsfunctionarissen van die failliete concurrent, die mij dus ooit hebben afgewezen, ook keihard kan afwijzen. Maar ja, dat is me dan weer te laag. En vooral ook teveel gedoe, om daarvoor eerst een concurrerend bedrijf op te zetten.
Maar goed, qua politieke voorkeur heb ik dus wel gewonnen. Fijn. Nu nog wachten op een andere onverwachte overwinning. En hopen dat dit een paradox is.
Ja sorry hoor, na omzwervingen langs diverse lay-outs vanaf vandaag weer gewoon terug bij het ontwerp dat ik nu al een hele tijd gebruik. Soms denk je dat het helemaal anders moet, en als je dat dan doet kom je erachter dat het eigenlijk best goed is zoals het al was.
Zou dat ook voor de politiek gelden? Ik betwijfel het. Van mij mag de boel eens flink opgeschud worden. Maar voor het zover is zit ik eerst met de vraag: op welke partij ga ik stemmen? Diverse kieswijzers, stemwijzers en partijwijzers hebben me elk al een andere kant op gewezen. Daar ben ik dus niet veel wijzer van geworden. Er zit dus niets anders op dan de partijpunten van de verschillende gemeentelijke partijen naast elkaar te leggen. En laat ik daar nu een grondige hekel aan hebben.
En of het nou zo heel veel uitmaakt? Ook dat betwijfel ik. Iedereen zegt nu wel niet met die ene en wel met die ander te willen regeren, maar als ze straks alleen kunnen regeren door met die ene waarmee ze niet wilden regeren samen te werken dan gaan ze heus wel overstag. Daar hou ik dus al geen rekening mee.
En iedereen roept allerlei sociale dingen, belastingverlaging en toeslagverhoging maar hoe ze dat allemaal moeten bekostigen weten ze vaak niet. Daar schiet je dus ook niets mee op.
Nee, beter kan ik zelf een partij oprichten, dan weet ik tenminste wat ik eraan heb en hoef ik me niet door al die vreselijk populistische leuzen heen te worstelen, waar toch nooit iets van terecht komt.
Met het oog op de komende Pasen vind ik dit thema best kunnen. Okay, het duurt nog een maand tot de Pasen, maar toch. Je kunt beter te vroeg zijn dan te laat
Het is hoognodig dat ik het aantal rubrieken eens terugbreng. Tot nu toe heb ik met wel 87 (!) categorieën gewerkt. Dat is geen doen en niet bepaald overzichtelijk. Vanaf vandaag worden dat er dus 6, waaronder een nieuwe: uit de (oude) doos, waarin ik o.a. blogs van vroeger opnieuw in de spotlights zet.
Vandaag als primeur: de allereerste blog die ik annojo.nl heb geschreven. Deze is namelijk nog steeds zo actueel als de konijnen.
Ik heb even zin in een nieuwe lay-out hier op annojo. Nou ja, nieuw… ik heb dit thema al eens eerder gebruikt. Het past wel, een blonde dame met zonnebril ben ik ook. Zon of geen zon, ik draag een zonnebril. Mensen vinden dat vaak gek, of aanstellerig. Ik vind het gewoon optimistisch.
Eigenlijk ben ik ook best optimistisch, hoewel ik vaak denk dat ik juist een pessimist zou zijn. Ik word op den duur wel pessimistisch als al mijn optimisme maar steeds tot niets leidt. Maar dat lijkt me geen afwijking. Na zo’n periode van vruchteloos optimisme stort ik me dan weer even in een lekkere dip. Om daarna weer fris en fruitig verder te gaan.
Als ik in een dip zit draag ik mijn zonnebril als een masker. Ik verberg er de kringen onder mijn rooddoorlopen ogen mee en het valt niemand op dat ik eigenlijk niet geïnteresseerd kijk. Het is bij een echt donkere, spiegelende zonnebril niet eens te zien of ik überhaupt kijk.
Als ik vrolijk ben draag ik mijn zonnebril als filter, omdat al dat überzonnig op mij overkomende stralende licht anders veel te fel op mijn netvlies zou schijnen. En ook om mezelf een beetje in toom te houden, want ik wil nog wel eens doordraven als ik eenmaal de koorts van het optimisme goed te pakken heb.
Vandaag droeg ik mijn zonnebril in het niemandsland dat tussen optimisme en pessimisme in ligt. Het was ook een dag die zich tussen deze uitersten bewoog. ’s Ochtends was het regenachtig nat en koud maar vanaf een uur of twee scheen de zon volop. Als je uit de wind stond leek het toen al een beetje voorjaar.
Steeds vaker beweeg ik mij in het niemandsland tussen optimisme en pessimisme. Dat gebied wordt ook wel normaal genoemd. Normaal is niet echt mijn stijl, dus dat is wennen. Maar ik geef er wel een eigen draai aan, no worries. En mijn zonnebril zal ik nooit af zetten. Ze moeten maar gewoon aan dit nieuwe gezicht wennen, ergens in Niemandsland.
Het is sommigen van jullie misschien al opgevallen: mijn manuscript (XS) staat op Tenpages.com. Althans, een deel van het manuscript; binnenkort volgen meer hoofdstukken.
Misschien is het goed om er even bij te vertellen dat het hoofdstuk dat nu te lezen is hoogstwaarschijnlijk niet het eerste hoofdstuk zal zijn. Dan zou je namelijk wel heel erg midden in de actie binnen komen vallen.
Ook is de samenvatting wellicht niet helemaal duidelijk, dat zijn toch dingen die je pas opvallen als het allemaal open en bloot op internet staat. Kort samengevat: de zoektocht van een jonge vrouw, naar liefde, geborgenheid, identiteit en geluk. Die zoektocht voert uiteraard langs de afgrond, misschien wel er doorheen. En de vraag is of er na een tocht naar het dal ook weer een weg omhoog voert.
Tenpages is eigenlijk de Sellaband voor schrijversland. Het is belangrijk dat een schrijver binnen 4 maanden 2.000 aandelen verkoopt aan tenminste 100 verschillende aandeelhouders. Ik sta nu na een paar dagen op 6 %, dus dat is goed, maar kan beter.
Als investeerder loop je voor hooguit 20 % risico als het boek het niet redt tot uitgave en investeren kan al vanaf € 5,- dus dan zou je maar € 1,- kwijt zijn en heb je in ieder geval een leuk manuscript gelezen. Bovendien ga je geld verdienen op het moment dat het boek wel wordt uitgegeven, een van de leukere manieren om je geld te beleggen lijkt mij.
Ik zag in de statistieken van annojo.nl dat er zo’n 3200 mensen zijn die dit blog volgen. Als van die 3.200 lezers (jullie dus!) nu eens 1 % een paar aandelen zou willen kopen, dan zou ik dat erg leuk vinden, om het even eufemistisch uit te drukken.
Tien pagina’s, meer leest een uitgever vaak niet bij het bepalen of een boek wel of niet zal worden uitgegeven. Vervelend dus als je boek pas op pagina elf echt spannend wordt, maar goed om te weten, want dan kun je ervoor zorgen dat je manuscript niet vrijwel ongelezen in de oud papierbak verdwijnt.
Er is nu een nieuw uitgeefconcept online dat hierop inspeelt: Tenpages.com. Op deze site kunnen (aspirant) schrijvers tien pagina’s van hun manuscript plaatsen. Bezoekers kunnen hun mening geven en aandelen kopen. Er wordt al samengewerkt met De Arbeiderspers, The House of Books en Pearson, niet de minste namen. Belangrijkste doel van bezoekers en gebruikers van de site: ontdekken en ontdekt worden.
Van 14 februari tot en met 24 mei 2010 is in het Stedelijk Museum Schiedam een expositie te zien van schilderijen, tekeningen en decorstukken van Film- en theatermaker Alex van Warmerdam.
Beste ouders,Er moet mij iets van het hart, namelijk: you guys suck! Dit gezegd hebbende zal ik pogen mij nader te verklaren. Pa, jij hebt me opgezadeld met verlatingsangst en een minderwaardigheidscomplex. Ma, door jouw dominante gedrag kan ik moeilijk voor mezelf opkomen en door je voorwaardelijke liefde denk ik altijd aan allerlei eisen te moeten voldoen omdat ik anders “geen knip voor de neus waard” zou zijn.
You guys suck! Ik kan het niet vaak genoeg herhalen: you suck, you suck, YOU SUCK BIGTIME!
Maar ja, jullie lezen dit toch niet, want jullie interesseren je niet voor wat mij echt bezighoudt. Misschien leest mijn broer het, dan zal die het jullie wel vertellen.
Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d’ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.
Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.
Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.
Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.
Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.
——————————————–
uit: Verzen van Willem Elsschot (1882-1960)
...waarmee sommigen van jullie op deze site terechtkwamen:
balletmeid in panty
kleding voor gemaskerd bal
yes we can
labradoodle
luiheid
hoedoedegedat
nanowrimo
venetiaans carnaval
liefdesbrief
obama
inspiratie
player zoekt player
geloof, hoop en liefde
mooie uitspraken
beginnen met roken
