Zeeheldenfestival bestaat dertig jaar - grootste buurtfeest van Den Haag

Het grootste buurtfeest van Den Haag, het Zeeheldenfestival, is weer losgebroken en viert dit jaar haar dertigjarig bestaan. Totaal kan er vier en een halve dag op het Prins Hendrikplein worden genoten van zo’n vijftig live optredens, er is voor elk wat wils. Natuurlijk worden er ook activiteiten voor kinderen georganiseerd, zoals kunstworkshops en poppentheater.

De oorsprong van het buurtfeest ligt bij actiegroep ‘De groene eland’ die zich ooit verzette tegen het plan van de gemeente om bomen in de Elandstraat te kappen. Deze actiegroep groeide uit tot de bewonersorganisatie van het Zeeheldenkwartier en organiseerde bij het tienjarig bestaan een feest in de buurt. Wat bedoeld was als een eenmalig jubileumfeest groeide uit tot wat nu bekend is als het Zeeheldenfestival. Kenmerkend voor het festival is de diversiteit aan artiesten en optredens. Het Zeeheldenkwartier is een multiculturele wijk met inwoners van alle leeftijden. Het festival weerspiegelt de gemêleerdheid van de wijk door activiteiten voor jong en oud te organiseren, door zowel amateurs als professionals.
Op vrijdag 2 juli treedt om 18.00uur op het kleine podium bijvoorbeeld de Crown Electric Company op. Dit trio wisselt rockmuziek af met zogenaamde ‘powerpop’ (veel stevig gitaarwerk) en rock and roll. Anderhalf uur later kun je bij het grote podium genieten van Rhythm-C, een band die met een repertoire van onder meer salsa, merengue en zouk een zwoele Zuid-Amerikaanse sfeer weet te creëren. Daarna treedt van 20.30 – 21.30uur op het kleine podium Lil’ Esther and her Tinstars op, met muziek die onder kenners en liefhebbers bekend staat als ‘rockabilly’, een combinatie van rock and roll en hillbilly, waarvan de bekendste vertegenwoordiger Elvis Presley was. Verder is er straattheater, Ierse dans en Urban Folk Music.

Op zaterdag 3 juli treedt singer/songwriter Olax op met cabareteske liedjes die zowel scherp als grappig zijn. Van 14.15 – 14.45uur is hij te beluisteren op het kleine podium. Van 16.30 tot 17.30uur kan er op het grote podium worden genoten van de Woodstreet Big Band. Dit is een jazzorkest in de traditionele bezetting van 17 musici, met onder andere saxofoons, trompetten, drum, piano en een zangeres. De band is ooit ontstaan vanuit de personeelsvereniging van het ministerie van Landbouw en Visserij. Inmiddels staat de band op zichzelf en wordt geleid door de Rotterdamse rietblazer Ruud Bergamin. Op zaterdag wordt er vanaf 10.00uur ook een grote informatie- en rommelmarkt georganiseerd op de buitenring van het Prins Hendrikplein. De zaterdagavond wordt afgesloten met een optreden van het Antwerp Gipsy-Ska Orkestra, die eerder onder meer al optrad op Eurosonic en in Paradiso. Hun muziek is vrolijk en dansbaar.

Op zondagochtend wordt het festival afgesloten met een ontbijt op het plein, onder het genot van klassieke kamermuziek door ensembles van het Koninklijk Conservatorium. Er zal werk van Mozart en componisten uit de Barok en Romantiek ten gehore worden gebracht.
Het festival is gratis toegankelijk. Kijk voor een volledig overzicht van het programma op www.zeeheldenfestival.nl.

Gepubliceerd in Den Haag Centraal op 2 juli 2010

Tags: buurtfeest, den haag, den haag centraal, dertig jaar, festival, grootste, jubileum, zeeheldenfestival

Dansen aan het strand

Dubbel genieten kan deze maand weer bij Strandpaviljoen De Fuut aan het Zuiderstrand in Scheveningen, waar voor het derde opeenvolgende jaar ‘Solo’s @ the sea’ wordt georganiseerd.
De combinatie van heerlijk eten en prachtige dansvoorstellingen door zowel jonge als meer ervaren kunstenaars, maakt Solo’s @ the sea tot een waar feest voor de zintuigen.
Het Haagse gezelschap De Dutch Don’t Dance Division (DeDDDD), opgericht door artistiek leiders Rinus Sprong en Thom Stuart, organiseerde dit minifestival aan zee voor het eerst in 2008. Men wilde dansers, acteurs en performers een kans geven om meer van zichzelf te laten zien. Het was meteen een groot succes, zowel bij deelnemers als publiek en een vervolg kon dan ook niet uitblijven.
Een solo of monoloog is voor een artiest het moment van de waarheid, hij of zij staat er dan helemaal alleen voor en succes of falen komt geheel voor eigen rekening. Dat maakt een solo zo spannend en intiem. Aan zee zijn middelen en ruimte bovendien beperkt, zodat de deelnemers echt alles uit zichzelf moeten halen. Zand, zee en lucht, meer is er niet, maar meer dan deze basiselementen hebben de dansers en acteurs ook niet nodig om boeiende performances neer te zetten. Gemiddeld zijn er per avond zeven dansen te zien, steeds in een andere samenstelling. Elke dans duurt maximaal 10 minuten en tussendoor serveert strandtent De Fuut een driegangendiner.

Verrassend
De ontspannen sfeer in het strandpaviljoen en de open, natuurlijke setting maken Solo’s @ the sea tot een zeer publieksvriendelijk festival. DeDDDD staat bekend om het creëren van toegankelijke, multidisciplinaire voorstellingen. Ze denken bij het maken in de eerste plaats aan de toeschouwer en onderscheiden zich daarmee van veel andere makers. De keuze voor een festival aan het strand is in die zin ook een natuurlijke, want door de onverwachte locatie wordt kunst ook weer dichter bij het publiek gebracht. Af en toe rent er een hond door het ‘decor’ of struint een verbaasde wandelaar voorbij. Dat is verrassend en geeft het festival iets heel authentieks. De sfeer is los, de optredens zijn puur en het eten is goed.

De dansen worden verzorgd door: Andreas Leertouwer, Florence Rapati, Michele Mastroianni, Miguel do Vale, Thom Stuart, Stefano Giuliani, Sjoerd Spruijt, Nicole Jordan, Annemiek van Bussel, Samantha Newman, Hannah de Leeuwe, Rinus Sprong, Erin Dunn en Corneliu Ganea.
Als voorgerecht serveert De Fuut een salade met Hollandse asperges Het toetje zal bestaan uit Turkse yoghurt met verse aardbeien en honing. Bij het hoofdgerecht, vlees of vis, daar was Leo van het strandpaviljoen nog niet uit, aardappeltjes uit de oven en groente.

Speeldata: do. 20, vr. 21, di. 25, wo. 26 en do. 27 mei.
Locatie: Strandpaviljoen De Fuut, Zuiderstrand, strandslag 10, Markenseplein (eindpunt tramlijn 12). Inloop vanaf 18.30 uur, aanvang diner 19.00 uur, toegang € 37,50. De voorstelling en het driegangenmenu horen bij elkaar en zijn niet apart te boeken.
Reserveren: info@defuut.nl of 070-3 54 90 74
Kijk voor meer informatie op: www.ddddd.nu of www.defuut.nl
Tags: dansen aan zee, de fuut, dedddd, rinus sprong, scheveningen, solo’s, solo’s atthe sea, strandpaviljoen, thom stuart, zuiderstrand

Gepubliceerd in Den Haag Centraal op 21 mei 2010

Tags: cultuur, dansen aan zee, de fuut, dedddd, den haag centraal, festival, kunst, rinus sprong, scheveningen, solo's, solo's atthe sea, strandpaviljoen, thom stuart, zuiderstrand

Kids (g)een bezwaar

Ik heb geen kinderen, nooit gewild, nooit gewenst. Een leven zonder kinderen is mij altijd erg goed bevallen. Ik begreep niets van vrouwen die vrijwillig aan het baren sloegen. Je kon toch ook op andere manieren een rol in iemands leven spelen, je hoefde niet per se kinderen te nemen.

Toen kreeg ik een vriend, en niet alleen een vriend, ook de kinderen van mijn vriend. Gelukkig slechts parttime, de kinderen dan. Ze zouden elke twee weken een weekend komen logeren. Dat is goed te doen, denk je als moeder misschien, maar ik dacht meer aan gillend het huis uit rennen.

Een vriendin die ooit de Pabo deed, vroeg ik om raad. ‘Hoe oud zijn ze?’ vroeg ze. Stan, de jongste, was toen net vijf en Gino ging richting de zeven. ‘Het allerbelangrijkste,’ zei ze, ‘is je niet van je stuk te laten brengen. Ze zullen je gaan uitproberen, als jij iets mooi vindt, zeggen zij dat het lelijk is en wat jij lekker vindt, vinden zij vies.’

Ik bereidde me voor op het ergste. De eerste uren waren ze nog timide, maar al snel kwamen ze los: Dit lustten ze niet en dat wilden ze niet en mama maakte betere pannenkoeken en mama was beter dan ik en alles stootten ze om en ik maar weer opruimen en ineens begreep ik wat mensen bedoelen als ze zeggen dat ze hun kinderen soms het liefst achter het behang willen plakken. Maar waarom ze er dan toch aan begonnen waren begreep ik nog steeds niet.

In de weekenden daarna werden ook de uitdrukkingen “het bloed onder de nagels vandaan halen” en “de nagels aan mijn doodskist” invoelbaar voor me gemaakt. Ik probeerde mijn geduld te bewaren en mijn grenzen te bewaken maar ze begonnen me wel danig op de proef te stellen.

Toen kwam het moment waarop de jongste ineens tegen me zei: ik vind jou lief en ik hoor eigenlijk bij mama, maar ik hoor ook een beetje bij jou. Sindsdien heb ik ook kinderen, parttime dan en nog steeds niet gewild maar inmiddels wel degelijk gewenst.

Gepubliceerd in: De Pers op 6 mei 2010

Tags: bezwaar, geen bezwaar, gewenst, gewild, kinderen, kinderwens, moeder, moederschap, ongewenst, opvoeden, ouder, vriend, weekend

Citaat van de dag

“I’m selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can’t handle me at my worst, then you sure as hell don’t deserve me at my best.”

Marilyn Monroe

Tags: Citaat, marilyn monroe, oneliner, uitspraak

Wat wil de ex?

Het is met exen niet altijd goed in te schatten wat ze precies verwachten als ze opnieuw contact zoeken.

Je hebt de ex die er geen doekjes om windt: “Ja, we zijn een paar jaar verder, maar waarom zou ik nu dan ineens van je af willen blijven?”

Je hebt ook exen die het iets genuanceerder aanpakken: “Ik woon inmiddels in een ander huis, wil je het eens zien?”

Tenslotte heb je de ex die op safe gaat: “Laten we eens bijkletsen.”

Mijn ervaring is dat mannen die het laatste vragen vaak de eersten zijn om weer avances te maken.

Dat geldt overigens niet uitsluitend voor mannen, vrouwen kunnen er ook wat van. Je hebt van die trutten die jaren nadat ze hun vriend het huis uit hebben gegooid, met een of andere onschuldige smoes opnieuw contact zoeken en dan keihard proberen hem weer voor zich te winnen. Dat die vriend inmiddels gelukkig is met een ander, daar houden ze geen rekening mee. 

Aan dat soort exen heb je dus niks, als een ex geen respect kan opbrengen voor je relatie is het een waardeloze ex. Tenzij je zelf ook geen respect voor je relatie kunt opbrengen natuurlijk, maar dat zegt dan weer meer over jou dan over je ex.

Hamvraag is dus: wat wil je zelf eigenlijk van je ex? Als je daar een eerlijk antwoord op kunt geven is het probleem opgelost.

Tags: bijpraten, ex, exen, geluk, man, Relatie, respect, soort, trut, vriend, vriendin, vrouw, waardeloos

Voorjaarsontwaken als springplank voor nieuw danstalent

De lente is bij uitstek het jaargetijde waarin nieuwe verschijningsvormen zich presenteren. Korzo productiehuis voor de dans biedt daarom ontluikend choreografietalent een podium in Voorjaarsontwaken.

In 1997 ontstond bij Korzo het initiatief om jaarlijks een klein festival te organiseren, waar jong choreografisch talent kon worden gepresenteerd. Als talentscout heeft Korzo van het ministerie van OCW de speciale opdracht gekregen om nieuw talent op te sporen. Voorjaarsontwaken is één van de manieren waarop Korzo invulling geeft aan deze opdracht. “Voorjaarsontwaken heeft vooral een signalerende functie en is een open uitnodiging aan het publiek: kom en kijk met ons mee naar wat wij op onze ontdekkingstocht langs dansopleidingen, studio’s en choreografie workshops hebben gezien en interessant hebben bevonden”. Aldus Leo Spreksel, artistiek directeur van Korzo en programmeur van Voorjaarsontwaken.

Interactie
Om de interactie met het publiek te vergroten, verstopte Korzo begin deze maand zeven gouden eieren, voor iedere choreograaf één, door heel Den Haag. Het ei staat hier symbool voor een ontluikend en nog kwetsbaar vermogen. Het publiek mocht op die manier op zoek naar het nieuwe talent. Een leuke actie waarna de namen van alle door Korzo geselecteerde choreografen werden onthuld. Het programma van Voorjaarsontwaken 2010 bestaat uit korte stukken van Anouk Cappuyns, Alida Dors, Jasper Džuki Jelen, Janne Eraker, Jan Martens, Mor Shani & Ron Amit en Brian Tjon Tjauw Liem. Met Voorjaarsontwaken wil Korzo ook de diversiteit aan dans in Nederland tonen. Spreksel: “Makers uit de urban dance, combinaties van dans en live muziek, solo’s en groepsstukken: de rijkdom aan jong choreografietalent wordt zichtbaar gemaakt”.

Talent moet niet alleen worden ontdekt, maar ook worden begeleid en gestimuleerd. Bij Korzo gebeurt dat optimaal. Zowel bij de eerste stappen in het presenteren van hun werk op een belangrijk podium als in de uitwisseling met het publiek, worden de nieuwe makers professioneel ondersteund. Bovendien fungeert Voorjaarsontwaken als een springplank, omdat ook programmeurs van andere theaters komen kijken. Veel bekende choreografen hebben ooit hun eerste werk getoond in Voorjaarsontwaken, zoals André Gingras, Erik Kaiel en Club Guy en Roni.

Talent moet natuurlijk ook gezien worden. Dat kan van donderdag 22 t/m zondag 25 april bij korzo5HOOG in de Binckhorst. Elke avond kun je op ontdekkingsreis langs korte voorstellingen. Het leuke hiervan is dat je altijd wel iets ziet dat je mooi vindt. Bovendien kun je de makers goed vergelijken, omdat je in korte tijd veel verschillende stijlen voorbij ziet komen. Iedere choreograaf heeft, hoe jong ook, zijn of haar eigen bewegingsstijl. Op vrijdag kan het publiek bovendien intekenen op DINER 5HOOG, waar tijdens een heerlijk buffet een ontmoeting plaatsvindt met een aantal makers uit het programma. Spreksel: “Het publiek ontdekt met ons en krijgt de kans erbij te zijn op het moment dat talentvolle choreografen hun eerste werk tonen”.

Gepubliceerd in: Den Haag Centraal op vrijdag 23 april 2010

Tags: choreografen, dansers, danstalent, den haag centraal, jong, korzo, springplank, voorjaarsontwaken

De universele illusie van menselijke controle

De nieuwe voorstelling ‘Wowwowwonders in me’ van choreograaf Anouk van Dijk en haar gezelschap, toont een onvoorspelbare wereld die verdacht veel op de onze lijkt. Inspiratiebron voor deze voorstelling is het werk ‘No wonders in me’ van de schilder Nik Christensen. Zijn werk is vol dreiging: duistere sprookjes met grauwe figuren, die door een al even grauwe omgeving dolen. Hierin herkende Anouk van Dijk haar eigen fascinaties. Ze gebruikte de werken van Christensen als universele taal om haar bedoelingen aan de dansers over te brengen.
Op het toneel draaien de vier dansers rond, vallen op de grond en staan weer op. Alles gebeurt los van de ander. Soms bewegen ze heen en weer als gefrustreerde dieren in een dierentuin, in hun eigen kleine ruimte. Even later mengen ze zich, al dan niet op gewelddadige wijze, in het leven van de ander. De spanning tussen het individuele en het sociale leidt tot een voortdurend omslaan van de stemming. Het is een dynamisch krachtenveld. De sfeer is surrealistisch en de link met het dagelijks leven snel gelegd. Door het gebruik van bouwlampen verdelen de dansers zich in machthebbers en ondergeschikten. Degene met een lamp heeft controle over de anderen. Hij of zij beschikt op dat moment over het leven van de ander. Bij het wisselen van de lamp wisselen de rollen, verwisselt de illusie van controle van bezitter.
De dansers van Anouk van Dijk beheersen hun lichaam uitstekend. Het bewegingssysteem, ‘de Countertechniek’, draagt hier ongetwijfeld aan bij. Anouk van Dijk ontwikkelde deze methode in dialoog met haar dansers en heeft hier internationaal veel erkenning mee gekregen. Dansers leren met deze methode vloeiender, groter en meer ruimtelijk te bewegen en leren tegelijk hoe ze te allen tijde de volledige controle over hun eigen lichaam kunnen behouden. Wellicht wordt hierdoor de onmacht van de mens in het licht van de echt grote zaken zo goed voelbaar. Want hoe fysiek capabel de individuele dansers ook zijn, het blijven kwetsbare figuren die onderworpen zijn aan de grillen van de natuur, of zelfs aan een hogere macht. Verschuiving van macht en controle in een groter krachtenveld waarop niemand invloed heeft, dat roept een gevoel van beklemming op.
Toch gaat de melancholie die van dit gegeven uitgaat ook gepaard met een zekere hoop. De dansers blijven volharden, weigeren onmachtig te zijn. Na een nederlaag likken ze hun wonden en staan weer op. Het is soms wonderlijk waar mensen nog vechtlust en zin om te (over)leven vandaan weten te halen. Zolang er hoop is, is een goede afloop altijd mogelijk. Zo zou je het kunnen zien. De voorstelling spreekt een universele taal, houdt je als kijker een spiegel voor en laat ruimte voor diverse interpretaties. Wat wordt weerspiegeld is aan de toeschouwer. Idealen en illusies zullen ieders waarneming weer anders doen zijn. Zoals dat ook voor de werkelijkheid geldt.

Gepubliceerd in: Den Haag Centraal op vrijdag 26 maart 2010

Tags: anouk van dijk, cultuur, dans, den haag centraal, kunst, nik christensen, recensie, universele taal, voorstelling, wowwowwonders in me

Weniger ist mehr

Dit stuk heb ik ruim een jaar geleden geschreven en is gepubliceerd in De beste les, een bundel “verhalen uit de klas die je zijn bijgebleven”. Je kunt dit verhaal ook terugvinden onder het kopje ‘Publicaties’ bovenaan op de home. Daar plaats ik voortaan teksten van mijn hand die elders dan op deze site zijn gepubliceerd.

Weniger ist mehr
Lessen werden bij ons op het vwo doorgaans pas interessant als we de docenten ervan wisten te overtuigen dat we een bepaalde film móésten zien in verband met de lesstof. Dat lukte niet altijd, maar als mijn beste vriendin en ik onze liefste Bambi-ogen opzetten, maakten we vaak wel een goede kans.
Er was echter één leraar die we niet hoefden te overtuigen, omdat hij altijd al uit eigen beweging met films kwam aanzetten. Onze leraar Duits. Dan zei hij dat De Buddenbrooks natuurlijk een fantastisch geschreven boek is, maar dat de tv-serie ook bekeken wilde worden. En natuurlijk moesten we ook het boek lezen, zei hij, maar we wisten allemaal dat het hem om het even was. Voor Der Tod in Venedig gold hetzelfde. Ik denk dat we alle boeken op de lijst in film- of tv-versie hebben gezien tijdens de lessen, zelfs Frankenstein.
Duits – zo noemden we hem in de wandelgangen, tegen hém zeiden we respectvol ‘meneer’ – was elke dag al om zeven uur ’s ochtends aanwezig. Dan knipte hij een gezellige, ouderwetse schemerlamp aan en kookte water voor een pot thee. Als je problemen had of gewoon even wilde zeuren, kon je ’s ochtends binnenwandelen en kreeg je een grote mok thee en een ‘Blechtrommel trockener Keksen’ voor je neus gezet.

Humor
Slechte cijfers vond Duits helemaal niet erg, want dat was toch maar een momentopname, een pechopname. Bovendien zei Duits: ‘Ja, je cijfer is beroerd natuurlijk, maar hoe is het met je vriend(in)? Nog steeds aan? Ja? Nou dan, niet huilen. Zo’n stomme toets is helemaal niet belangrijk, de liefde, daar draait het om in het leven.’
Als ik bekijk wat we bij Duits hebben uitgevoerd, of eigenlijk wat we niet hebben uitgevoerd en ik vergelijk dat met bijvoorbeeld de lessen Frans, dan kan ik maar tot één conclusie komen: wat onderwijs betreft geldt less is more, of toepasselijker: weniger ist mehr. Want van Frans weet ik niks meer, echt pas de rien. Hoewel we elke les braaf aan de woordjes en de grammatica werden gezet, spreek ik die taal nog steeds belabberd. Maar van Duits weet ik (en alle klasgenoten met wie ik nu nog bevriend ben met mij) alle rijtjes als an-auf-hinter neben-in-über-unter-vor-zwischen nog op te noemen en te gebruiken.
Ik denk dat humor het sleutelwoord is voor een goede leraar. Humor en luchtigheid. Voor Duits maakte het gewoon helemaal niks uit als je eens een keer niets uitvoerde. Hij zag je als mens, als individu, met goede en slechte eigenschappen en goede en slechte dagen. Ik denk dat daardoor uiteindelijk iedereen met een goed cijfer voor Duits is geslaagd.

Gepubliceerd in: De beste les, november 2008.

Tags: de beste les, docent, Humor, les duits, less is more, leukste leraar, minder is meer, school, weniger ist mehr