BN’ers pesten

Afgelopen week voelde ik mij door omstandigheden niet helemaal kiplekker. Wat is er dan leuker dan van achter je pc allerlei onzin de wereld in te sturen? Een column van Nico Dijkshoorn, Marktplaats treiteren, bracht me op een idee.

Ik bedacht het spelletje BN’ers pesten. Dat gaat als volgt: op Facebook zoek je naar een profielsite van een BN’er. Dus niet zo’n fansite waarop meisjes van vijftien hun diensten aanbieden, maar een echt profiel, waarop ook andere BN’ers als vriend vermeld staan. Het best kun je een BN’er nemen met niet al teveel vrienden, dan weet je zeker dat hij of zij niet en plein public op groupies zit te wachten. Die BN’er stuur je een vriendschapsverzoek en met een beetje geluk krijg je naar aanleiding van dat verzoek een bericht met daarin een vraag in de trant van ‘Kennen wij elkaar?’. Dit is je cue.

Nu kun je helemaal losgaan. Ik stuurde bijvoorbeeld een vriendschapsverzoek naar iemand waarvan ik de naam wel ken uit de filmwereld, maar geen idee heb wat hij eigenlijk precies in die filmwereld doet. Hij leek me in elk geval wel iemand met nogal een ego en dus een gewillig slachtoffer. Hij reageerde op mijn verzoek met: ‘Halla daar’ (dus ook met die a in plaats van een o) ‘Waar kennen wij elkaar van?’ Bingo.

Hoi, jij bent toch die neef van Gerritje van der Reijden? Doe nou niet alsof je me niet herkent hè. We hebben nog gezoend, op het Dalton Lyceum. Je had toen eigenlijk wat met Marina, die we allemaal Dolle Mientje noemden, nadat ze op school in de klas haar bh had uitgetrokken. Zij is nu getrouwd met Gerritje, dat moet je weten. Mientje draagt alleen nog nachtblauwe broekrokken, want als ze een korte rok aantrekt wordt Gerrit gek van jaloezie. Enfin, je weet hoe bezitterig Gerritje kan zijn.

Hoe is het je vergaan nadat je van school af bent getrapt? Ik heb van Sammie van de Wetering begrepen dat je een soort sabattical van een half jaar in een Frans klooster hebt gehouden, maar daar overspannen bent geraakt. Daarna is het verder bergafwaarts met je gegaan, zei Sammie. Barry Konijn (Konijne Barry) vertelde me pas geleden nog dat je tegenwoordig een snackbar runt in Mariaheide. Kun je daar een beetje van rondkomen, of is het snackgebeuren in Mariaheide niet je van het?

Ik zag laatst een film waardoor ik weer aan je moest denken, ik weet niet meer waarom. Was een bizar slechte film trouwens, van een Nederlandse gast, hoe heet ie… Ik kom er even niet op, doet er ook niet toe. In elk geval kwam ik door die film op het idee je op Facebook op te zoeken. Die baard moet je niet doen trouwens, geen gezicht. Zo ziet Arnie er tegenwoordig ook uit, dat wil je toch niet?

Hee, hartstikke leuk om zo op Facebook weer contact te hebben. Als ik in de buurt ben kom ik wel eens een patatje bij je halen, gezellig.

Tags: bekende nederlanders, BN'ers, facebook, film, marktplaats, marktplaats treiteren, nico dijkshoorn, nu.nl, pesten, treiteren

De oudjes van tegenwoordig

Als ik denk aan oud worden, dan denk ik onwillekeurig ook aan rimpels, incontinentieslips en geweeklaag over hoe goed alles vroeger was. Ik associeer oude mensen automatisch met uitgeblust, rimpelig en lek zijn. Om nog maar te zwijgen van lui, ongeïnteresseerd en conservatief.

Het gemiddelde oudje van tegenwoordig is echter allesbehalve lui en ongeïnteresseerd. Het gemiddelde oudje van tegenwoordig gaat regelmatig op vakantie, uit eten, naar het theater en volgt zelfs een studie. Dat alles naast een baan die vaak nog tot ruim na de pensioengerechtigde leeftijd wordt voortgezet. De oudjes van tegenwoordig laten zich niet meer afschepen met een AOW’tje en een paar potten geraniums, ze willen alles uit het leven slepen wat er nog uit te slepen valt.

Neem bijvoorbeeld mijn moeder, die wordt binnenkort zeventig, maar werkt nog dagelijks als docent in het onderwijs. Ze heeft bakken vol energie, zoveel zelfs dat ik er soms moe van word. Mijn moeder kan bergen verzetten, letterlijk, daar twijfel ik geen moment aan. De wilskracht en het enthousiasme stralen van haar af, daar valt de ambitie van de gemiddelde twintiger bij in het niets. Als ze niet aan het werk is dan verbouwt ze de badkamer of legt een nieuwe houten vloer in de woonkamer, net zo makkelijk. Als ik haar bel, is ze altijd ergens mee bezig, met de tuin, met schilderen, noem maar op. ‘Je was toch niet van plan om dit weekend langs te komen hè?’ Ik lieg dat ik dat weekend niet van plan was om langs te komen. ‘Dat komt goed uit, ik ben zo druk bezig.’

Een ander voorbeeld is een oud docent en tevens vriend van me, die nog tot ver na zijn pensioengerechtigde leeftijd heeft gewerkt maar op den duur, door achterhaalde regelgeving, moest stoppen. Sinds zijn pensionering heeft hij zich gestort op maandenlange rondreizen door China, waarbij hij hele bussen toeristen en delegaties hotemetoten door het land heen leidt. Als hij in Nederland is, rust hij niet uit van zijn vele reizen, maar begint al om half acht ’s ochtends aan zijn Master studie Talen en culturen van China. De Bachelor heeft hij al keurig in drie jaar afgerond, ik ken weinig jonge studenten die dat ook gelukt is. ‘Als mijn tentamens zijn afgerond gaan we weer eens een hapje eten, ik bel je over een paar maanden, goed?’

Vroeger kon je bijvoorbeeld ook altijd de kinderen bij opa en oma brengen, als je zo snel geen oppas kon regelen. Dat vonden opa en oma geen probleem, vonden ze leuk, hadden ze tenminste nog eens wat aanspraak. Tegenwoordig moet je ruim van tevoren naar ze mailen om de agenda’s uitvoerig naast elkaar te leggen en een afspraak in te plannen die vaak maanden verder ligt. Op de kinderen passen is voor de oudjes sowieso niet meer vanzelfsprekend, hooguit tijdens een gezamenlijke vakantie, als ze een dagje rustig aan willen doen. Echt van harte gaat het echter niet, ze hebben immers al twintig jaar voor kinderen gezorgd en zien geen reden om nu de volgende generatie ook nog te moeten pamperen.

Met die oudjes van tegenwoordig wordt het er voor jongeren niet bepaald gemakkelijker op. De oudjes hebben het zo druk met hun eigen levens dat ze simpelweg geen tijd overhouden om de levens van jongeren eenvoudiger te maken. Anderzijds hoeven we ons als jongere minder schuldig te voelen als we onze ouders niet zo vaak zien, ze hebben immers zelden tijd.

Tags: aow, bejaarden, doorwerken, druk, levensgenieter, oud worden, ouder worden, ouderen, oudje, oudjes, pensioen, studie

Hoge hakken

‘Vrouwen op hoge hakken geëmancipeerder’ lees ik op nu.nl. Een frons nestelt zich langzaam in mijn voorhoofd, mijn wetenschappelijk gevormde brein begint vraagtekens te formuleren en te plaatsen. Wat was er eerder, de geëmancipeerdheid of de hoge hakken? Trouwens, wordt geëmancipeerdheid hier niet verward met (geleende) zelfverzekerdheid?

Volgens het betreffende wetenschappelijk experiment van modemaandblad Glamour en de Vrije Universiteit Amsterdam gedragen vrouwen op hoge hakken zich geëmancipeerder dan vrouwen op, noem eens iets plats, ballerina’s. Daar kan ik mij iets bij indenken, ik voel mij op mijn Yves Saint Laurent’s met een hak van vijftien centimeter, die een godsvermogen hebben gekost, ook een stuk sterker dan op flipflops. De vraag lijkt mij echter nog steeds: hebben vrouwen die voornamelijk of zelfs uitsluitend hoge hakken dragen a priori al een goed gevoel bij zichzelf en willen ze dat kracht bijzetten door hoge hakken te dragen, of stijgt het zelfvertrouwen naarmate de hakhoogte toeneemt? Of is het nog erger, en denken vrouwen dat ze pas gezien worden als ze hoge hakken dragen? Voor je lol trek je die dingen niet aan je voeten, daar kan de firma Scholl over meepraten.

In de begeleidende tekst word ik wat mijn vragen betreft niets wijzer. Wel lees ik dat het onderzoek van Glamour en de VUA zich toespitste op de dimensies verleidelijkheid, dominantie, extraversie en ideaal lichaamsbeeld. Op al die dimensies hadden vrouwen die op dat moment hoge hakken droegen een beter zelfbeeld. Ja, geen wonder, al sinds het jaar pook staan hoge hakken bekend om hun verleidelijkheid. Als je plots boven een ander uittorent komt het dominante gevoel vanzelf tevoorschijn. Met hoge hakken onderscheid je je van de massa en het is ook geen geheim dat je door het dragen van hoge hakken mooiere benen krijgt. Redenen genoeg om je ver boven anderen verheven te voelen. Je ontleent je gevoel van eigenwaarde dan echter wel grotendeels aan uiterlijkheden en schoonheidsidealen. Het getuigt volgens mij van weinig emancipatie (en zelfrespect) om je zelfverzekerdheid van dit soort factoren te laten afhangen.

Het ultieme doel lijkt mij om gelukkig te zijn met jezelf zoals je bent en ook zelfverzekerdheid uit te stralen op blote voeten, gehuld in een juten zak en met haar dat zo vet is dat het geen stylingmousse meer nodig heeft. Zolang dat niet lukt mag je best af en toe hoge hakken of andere spullen gebruiken om je zelfbeeld wat op te vijzelen, maar onthoud dan wel waar je staat zónder die hoge hakken, namelijk een heel stuk lager.

Tags: Amsterdam, emancipatie, glamour, hakken, hoge hakken, modeblad, modemaandblad, onderzoek, vrije universiteit, vua

Winnen

De partij waar ik vorige week, na lang wikken en wegen op gestemd heb is in de gemeente waar ik woon de grootste geworden! Dat is nog nooit gebeurd, dat een partij waar ik op stemde de grootste werd. Het voelde als een onverwachte overwinning. Hetzelfde gevoel heb ik ook als het Nederlands elftal doorgaat naar de kwartfinales van een internationale wedstrijd. Ik reken daar nooit op en mijn leven hangt er ook niet van af, maar ik vind het toch leuk als het gebeurt.

De afgelopen dagen heb ik me ook weer suf gesolliciteerd en vele afwijzingen geïncasseerd. Je zou zeggen dat het went maar het is toch elke keer weer balen. Telkens als ik een zoveelste motivatiebrief met cv heb verstuurd denk ik: ik reken nergens op, dan kan het alleen maar meevallen. Dat blijkt dus niet te kloppen want het valt nooit mee. Sterker, het valt elke keer zwaar tegen.

Na drie afwijzingen op rij houd ik het solliciteren voor die dag voor gezien en ga andere dingen doen. Zo ben ik deze week al naar de kapper geweest, weer gaan schilderen, heb ik nieuwe recepten (cheesecake!) uitgeprobeerd en ben actief op zoek gegaan naar bepaalde antieke spulletjes. 

Ach, ik vermaak me best hoor. Ik kan mezelf zo goed bezighouden, dat is geen probleem maar ik wil weer geld verdienen en ik ben die afwijzingen zat. Het ergste is om te worden afgewezen voor een functie die echt ver beneden je niveau ligt. Waarvoor je dan een mailtje krijgt met daarin een hoeveelheid taalfouten waar je flauw van wordt. Ik weet niet welk gevoel dan groter is, de verontwaardiging, de boosheid of de minachting.

Soms denk ik dat ik moet stoppen nog voor een ander te willen werken en mijn eigen toko moet beginnen en dan groter worden dan de concurrent, zodat die failliet gaat en dat ik dan de personeelsfunctionarissen van die failliete concurrent, die mij dus ooit hebben afgewezen, ook keihard kan afwijzen. Aleen, dat is me dan weer te laag en vooral ook teveel gedoe, om daarvoor eerst een concurrerend bedrijf op te zetten.

Qua politieke voorkeur heb ik in elk geval wel gewonnen. Fijn. Nu nog wachten op een andere onverwachte overwinning en hopen dat dit een paradox is.

Tags: afwijzing, antiek, boos, functie, gemeente, grootste, kapper, marktplaats, onverwacht, partij, politiek, solliciteren, stemmen, taalfouten, update, verwacht, winnaar, winnen

Kiezen

Ja sorry hoor, na omzwervingen langs diverse lay-outs vanaf vandaag weer gewoon terug bij het ontwerp dat ik nu al een hele tijd gebruik. Soms denk je dat het helemaal anders moet en als je dat dan doet kom je erachter dat het eigenlijk best goed is zoals het al was.

Zou dat ook voor de politiek gelden? Ik betwijfel het. Van mij mag de boel eens flink opgeschud worden maar voor het zover is zit ik eerst nog met de vraag: op welke partij ga ik stemmen? Diverse kieswijzers, stemwijzers en partijwijzers hebben me elk al een andere kant op gewezen. Daar ben ik dus niet veel wijzer van geworden. Er zit dus niets anders op dan de partijpunten van de verschillende gemeentelijke partijen naast elkaar te leggen en laat ik daar nu een grondige hekel aan hebben.

Of het nou zo heel veel uitmaakt? Ook dat betwijfel ik. Iedereen zegt nu wel niet met die ene en wel met die andere te willen regeren, maar als ze straks alleen kunnen regeren door met die ene waarmee ze niet wilden regeren samen te werken dan gaan ze heus wel overstag. Daar hou ik dus al geen rekening meer mee.

Iedereen roept allerlei sociale dingen, belastingverlaging en toeslagverhoging, maar hoe ze dat allemaal moeten bekostigen weten ze vaak niet. Daar schiet je als kiezer dus ook niets mee op.

Nee, beter kan ik zelf een partij oprichten, dan weet ik tenminste wat ik eraan heb en hoef ik me niet door al die vreselijk populistische leuzen heen te worstelen, waar toch nooit iets van terecht komt.

Daar is het nu helaas een beetje te laat voor.

Tags: gemeente, kieswijzer, kiezen, kiezer, partijwijzer, politiek, populisme, stemmen, stemmer, stemwijzer, verkiezingen, wijzer

Uit de oude doos

Het is hoognodig dat ik het aantal rubrieken verminder. Tot nu toe heb ik met wel 87 (!) categorieën gewerkt. Dat is geen doen en vooral niet overzichtelijk. Vanaf vandaag worden dat er dus ongeveer 6, waaronder een nieuwe: uit de (oude) doos, waarin ik blogs van vroeger opnieuw in de spotlights zet.

Vandaag als primeur: de allereerste blog die ik op annojo.nl heb geschreven. Deze is namelijk nog steeds zo actueel als de konijnen.

Lees hier over mijn vroegere (en huidige) ervaringen met uitzendbureaus.

Tags: annojo, blog, categorie, ellende, ervaringen, herindeling, oude doos, rubriek, Schrijven, uitzendbureaus

Crisis

Het valt allemaal niet mee. Werk zoeken, een groter huis en wennen aan de kids van mijn geliefde. Tel daar een fikse hooikoortstoestand en overgevoeligheid voor nog wat andere dingen bij op en hussel dit met nog wat ander soort stress (rond familie en verleden) en voilà: mijn leven op dit moment.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn gedachten om toch maar een studie af te gaan maken. Want dat wil ik, maar van welk geld? Ik zit in een cirkel: om leuk werk te krijgen moet ik eerst een studie afronden maar om die studie af te kunnen ronden moet ik centjes verdienen.  

Onmogelijk dus. Wat nu? Geen idee.

Tags: afgebroken, afronden, baan, Crisis, geld, huis, Recessie, solliciteren, studie, verdienen, Werk, werkloos

Koken met Kate

Kate Moss, een paar jaar geleden nog gesnapt tijdens het uitgebreid poederen van haar neus heeft nu haar zinnen gezet op het uitbrengen van een cokekookboek. Dit naar aanleiding van het uitproberen van een aantal eenvoudige gerechten die in het kookboek van een vriendin staan.

Kate schijnt helemaal weg te zijn van de recepten die ze thuis nakookt en kan over niets anders meer praten. Dat snap ik wel, toen ik voor het eerst computerspelletjes ontdekte kon ik ook over niets anders praten. Er gaat nu een heel nieuwe wereld voor haar open, een wereld waarin mensen voedsel bereiden en opeten…

Tags: eten, kate moss, koken, kookboek, mond, neus, recepten, rietje, uitproberen