Nanowrimo

Posted by admin on Okt 31, 2008 in Schrijven

Het is overgewaaid uit de VS, gaat morgen van start en heet Nanowrimo. Rara wat is het? De National Novel Writing Month.

Afbeelding eigendom van NaNoWriMo.org

Wat het inhoudt: schrijf een roman van minimaal 50.000 (ongeveer 175 pagina’s) woorden in een maand. Omdat dit natuurlijk gekkenwerk is gaat het om de kwantiteit en niet om de kwaliteit. En waar het met name om gaat is dat je dat boek nu eindelijk gewoon eens een keer schrijft. In plaats van eindeloos te blijven twijfelen.

Nanowrimo is een speelse manier om jezelf een schop onder je kont te geven en gewoon eens lekker volop te schrijven zonder gelijk ook voor redacteur te spelen (daar heb je namelijk geen tijd voor).

Inschrijven kan hier (sign up). Morgen begint het en de deadline is 30 november om middernacht.

Op schrijvenonline.org vind je handige tips om je op weg te helpen. Schrijf ze!

Tags: boek in een maand, inschrijven, nanowrimo, schrijf, schrijfwedstrijd, Schrijven, schrijvenonline, tips, wedstrijd

Cola is gezond

Posted by admin on Okt 29, 2008 in Dagelijkse dingen

Twee nieuwsberichten vielen mij vandaag op. Nog wel meer eigenlijk, maar met name deze twee omdat ze elkaar tegenspreken.

Allereerst een bericht over een lijst met (on)gezonde voedingsmiddelen. Op 100 staan de gezondste etenswaren zoals broccoli en sinaasappels en op de laatste plaatsen (1 t/m 25) slechte voedingswaren als appelflappen, ijsjes, frisdrank en vlees.

Om lang en gelukkig en gezond etc. te leven zou je dus vooral voeding met veel punten moeten eten. Toch kan dat niet goed zijn want dan krijg je zo ongeveer alleen maar groenten en fruit binnen. En van groenten en fruit wisten we trouwens al een eeuwigheid dat ze gezond zijn. En frisdrank is ongezond. Toch?

Meet Kookoo Molookoo (geweldige naam), de 134-jarige vrouw die leeft op cola, vlees en zoetigheden. Wat nu? Klopt de lijst niet of is Kookoo een uitzondering op de regel? Waarschijnlijk zal het Kookoo een zorg zijn wat gezond is en wat niet en eet ze gewoon elke dag wat ze lekker vindt. Daarom kijkt ze steeds weer uit naar een nieuwe dag en dat al 134 jaar.

Tags: 134-jarige, dieet van cola, goede, index, slechte, voeding, voedingsmiddelen, voedingswaren

Ballet, deel 2

Posted by admin on Okt 23, 2008 in Verhalen

Na in mijn eerste balletlessen te zijn uitgelachen door de stomme roze grietjes had ik me voorgenomen de beste van de hele klas te worden en ik begon al aardig te vorderen. Zelfs Ariënne, die toch altijd een van de betere was geweest, kreeg nog maar nauwelijks aandacht van de juf.

Deze vond míjn voeten mooier en volgens haar was ik ook de enige op de hele school die binnen de maten van de muziek kon dansen. Bovendien kon ik door mijn achtergrond de Franse ballettermen makkelijk onthouden zodat ik nu het lievelingetje van juf Piëta was.

Dat hield echter niet in dat ik door haar de hemel in werd geprezen, in tegendeel. Ze werkte constant op mijn zenuwen met talloze aanwijzingen achter elkaar. Zo schreeuwde ze achtereenvolgens dat ik de spieren in mijn buik, billen en benen moest aanspannen, mijn voeten beter moest strekken en mijn armen vloeiender moest laten bewegen. Het was een constant gevecht, een uur lang, om al haar aanwijzingen tegelijkertijd in praktijk te brengen. Ik zweette me een ongeluk, nooit geweten dat je op je negende al zo kon zweten.

Als ik na al dat gegil van Piëta aan mijn buik dacht en daarna weer van haar te horen kreeg ook aan mijn benen te moeten denken, dan dacht ik aan mijn buik en mijn benen. Maar dan schreeuwde ze ook nog iets over mijn billen en dan dacht ik aan benen en billen en vergat ik mijn buik aan te spannen zodat die niet veel later weer naar buiten puilde. Dan kwamen de voeten erbij die gestrekt moesten worden en niet mochten sikkelen. Inmiddels begreep ik hoe ik dat moest doen, gewoon de enkel naar binnen drukken en de tenen naar buiten. Ik bekeek het in de spiegel en vond het er mooi uitzien. Ik droomde even weg maar werd weer wakker gekrijst over armen die vloeiender moesten bewegen en een hals die langgerekt moest zijn. Op slag was ik alle andere aanwijzingen weer vergeten. Piëta zuchtte overdreven en somde ze nogmaals op. Als ik haar was geweest had ik al die aanwijzingen opgenomen op een bandje en gewoon elke les afgespeeld.

Na de les had ik zo’n kramp in mijn hele lijf dat ik dacht dat de pijn nooit meer zou ophouden. De eerste keer dat ik al die aanwijzingen die me die spierstress opleverden meemaakte klaagde ik in de kleedkamer tegen de roze pomponnetjes dat Piëta volgens mij de pik op me had. Maar die reageerden stuk voor stuk heel verontwaardigd en zeiden dat zij ook wel zoveel aandacht van haar zouden willen krijgen. Van mij mochten ze al die aandacht hebben, ik kon mezelf op eigen kracht wel de juiste houding aanmeten. Dat zei ik ook tegen ze maar dat vonden die rozige kindmodelletjes weer ondankbaar. Ze leken mijn moeder wel, die vond me ook gelijk ondankbaar als ik ergens kritiek op had.

Zo fanatiek als ik op de balletschool ermee bezig was, zo zwijgzaam was ik er buiten die lessen over. Ik zag de dans als een sport, de prullaria die ermee geassocieerd werd vond ik afschuwelijk. Voor mij geen roze tasjes met zwarte danseresjes erop en al helemaal geen roze rokjes. Ik had tegen mijn moeder gezegd dat ik een zwart pakje moest hebben dus daar danste ik in, als enige op de hele balletschool. Als ik aan mijn klasgenoten zou vertellen dat ik op ballet zat dan zouden ze me waarschijnlijk gelijk een trutje vinden, net zoals ze dat van Ariënne vonden. Het was al erg genoeg dat ik beste vriendinnen met haar was, dat was al bijna dodelijk voor mijn shabby imago. Daarom hield ik mijn mond over mijn balletlessen.

Helaas ontkwam ik er op verjaardagen niet aan dat het ter sprake kwam. Mijn moeder greep op feestjes namelijk graag de gelegenheid om op te scheppen over vanalles. Dan begon ze met mijn goede schoolresultaten, daarna had ze het over mijn piano- en vioollessen en ten slotte ging het over ballet. Mijn tantes vonden het wel leuk, eentje had zelf ook nog een tijdje op balletles gezeten. Sommige ooms deden gelukkig ook nog hun best om enthousiast te kijken, maar mijn neven pestten me er enorm mee, vooral de tweeling. Dan zakten ze door hun knieën met hun handen als takken opzij gesperd en zeiden: ‘Oh ik moet zo poepen! Moet jij ook altijd zo poepen, ga je daarom zo staan?’

Ondertussen hoorde ik mijn moeder verder ratelen over die hoofdrol die me gelijk was aangeboden. Dat mocht dan misschien zo zijn, maar die hele kloterol kon me eerlijk gezegd gestolen worden. Ik vond hem namelijk stom. Ik mocht niks doen van wat ik inmiddels in de lessen had geleerd, alleen maar kinderachtig rondhuppelen. Mijn moeder vond me ondankbaar als ik dat zei. ‘Die andere meisjes zitten al jaren op ballet en die zouden heel graag die rol willen hebben,’ zei ze. ‘Ga jij die olifant dan spelen als je het zo leuk vindt,’ riep ik dan. ‘Ik vind het stom, ik vind het kinderachtig.’ Alle pasjes van die klote olifant zouden me voor lul doen staan. Allemaal van dat stomme truttige getrippel, niet eens als een olifant, gewoon stom. Als mensen me zo zouden zien huppelen zou ik in het dorp geen leven meer hebben, daarvan was ik overtuigd.

Op school waren ze er inmiddels achter gekomen dat ik op ballet zat, met dank aan Ariënne. Vol trots had ze aan onze klasgenoten verteld dat wij binnenkort zouden optreden met onze balletschool en dat ik – haar beste vriendin – de hoofdrol van het olifantje Babar had gekregen omdat zij – mijn beste vriendin – had gezien dat er talent in mij zat. Toen de school uit was werden we op het schoolplein tegen gehouden: ‘Hee balletmeisjes, doe eens iets voor!’ riepen onze klasgenootjes. De meisjes giechelden een beetje en liepen toen door, het plein af, naar huis. De jongens bleven achter en vormden een cirkel om Ariënne en mij. Ze balanceerden op de neuzen van hun schoenen alsof het spitzen waren. Ik vond dat ze het niet slecht deden. Ariënne gilde echter iets over dat het zo helemaal niet moest. Daarom gingen ze met zijn allen om haar heen dansen met een cheese-smile op hun gezicht terwijl ze een zeurderig melodietje neurieden. Bij Ariënne stonden de tranen in haar ogen en ik moest de neiging onderdrukken om met de jongens mee te doen. Ik moest ontzettend om ze lachen, ik kon het niet helpen en maakte een olifantenslurf van mijn arm. Daar moesten zij weer om lachen. Ariënne maakte van de gelegenheid gebruik om verontwaardigd het schoolplein af te lopen. Voor het eerst sinds we in dezelfde klas zaten liepen we niet samen naar huis.

Tags: Ariënne, ballet, balletles, ballettrutje, imago, juf Piëta, les, pesten, prullaria, roze, school, schoolplein, spitzen, trutjes

Blondes have more fans

Posted by admin on Okt 21, 2008 in Boeken

Mannen vallen op blond haar, lieve gezichtjes, grote borsten en lange benen op hoge hakken. Dat is geen feministisch seksisme, dat zijn feiten.

Maar waarom vallen (de meeste) mannen op barbiepoppen? De Dag legt dit uit aan de hand van het boek Do gentlemen really prefer blondes? van wetenschapsjournalist Jena Picott.

Do Gentlemen Really Prefer Blondes?
-

Mooie, symmetrische gezichtjes worden door mannen geassocieerd met gezonde genen. En blond haar staat voor jeugdigheid en vruchtbaarheid. Grote borsten en volle billen staan ook weer voor vruchtbaarheid, want deze gebieden groeien onder invloed van het vrouwelijke hormoon oestrogeen.

Ja mannen, jullie zijn slaven van de biologie. Maar eerlijk is eerlijk: vrouwen zijn dat ook. Want in hetzelfde artikel lees ik dat vrouwen zich aangetrokken voelen tot mannen met een brede kaak, dikke wenkbrauwen en wat kleinere ogen. Als ik mijn vriend even naast dat plaatje leg dan klopt dat wel.

Gelukkig ben ik van nature een blondine en wat ronder geworden sinds ik mijn jeugdige gerommel met eten heb overwonnen. Mijn lippen zijn misschien een beetje dun, maar daar staan dan weer grote ogen tegenover. En een voorliefde voor het dragen van hoge hakken.

Tags: aandacht, benen, biologie, blond, fan, hakken, mannen, seks, sex, vrouwen, vruchtbaar

Hollander met heimwee

Posted by admin on Okt 15, 2008 in Schrijven

In Griekenland deed ik wat ik me had voorgenomen. Bij veel zon lag ik aan het zwembad en op bewolkte dagen trok ik me terug in mijn appartementje.

Omdat dagen met zon en bewolking elkaar mooi afwisselden kreeg mijn huid de tijd om op de zonloze dagen te herstellen van de nog best wel felle oktoberzon. Wat ik met name deed bij minder goed weer was mijn schrijfsels herlezen, herschikken, schrappen of aanvullen. Dat deed ik in Nederland ook al, maar nog nooit zo grondig als in Griekenland, omdat daar waar ik zat niets anders te doen viel.

De dichtstbijzijnde stad was nog altijd een uurtje met de bus en de tv had alleen CNN die 24/7 doorratelde over een of andere financiële crisis. Sinds ik heb gehoord dat CNN van de broer van Bush is mijd ik deze zender. Met de bejaarde hotelgasten was al helemaal geen lol te beleven dus ik had de perfecte plek uitgezocht om rustig een beetje bij te kleuren en verder lekker aan mijn boek te kunnen werken.

Met een lading wijn en chocolade in de minibar dacht ik het wel een week te kunnen uithouden. Alleen bleek de wijn naar azijn te smaken. Echt álle wijn op Kreta. En de chocolade was óf wit uitgeslagen óf kwam uit de diepvries, zodat er hoe dan ook altijd een vreemd smaakje aan zat.

Halverwege de week begon ik ook nog eens trek te krijgen in drop. Uitgerekend het enige dat er niet te krijgen was. Hagelslag, pindakaas, Nutella, Tuc (die in Griekenland Pick heet), dat alles hadden ze. Maar geen drop. Ik vond het best burgerlijk van mezelf dat ik naar zoiets Hollands als drop verlangde en besloot dat ik het toch best nog even moest kunnen uitzingen zonder al dat thuisspul. Maar toen viel mijn blik op: AMSTEL… En met Amstel bier in de koelkast hield ik het nog een halve week uit.

Tags: Amstel, bier, drop, griekenland, heimwee, Hollander, wijn