zoals verwacht - as expected
De labradoodle. Tot Obama er eentje voor zijn dochters aanschafte had ik er nog nooit van gehoord.
Het is een kruising tussen een labrador en een koningspoedel. Hypoallergeen en toch zeer aaibaar.
Kijk zelf maar…
Met geld dat we niet hebben kopen we spullen die niet nodig zijn om daarmee indruk te maken op mensen die we niet mogen.
Wat leest mijn onopgemaakte oog op nu.nl? Opmaken geeft vrouwen een fijn gevoel. Ik citeer: “Vrouwen ervaren een gevoel van euforie voordat ze zich opmaken.” Sorry, maar deze ervaring is mij volkomen vreemd. Ik ervaar eerder een gevoel van stress voordat de make-up erop zit.
Wat een gedoe altijd: conceiler, vloeibare basis, poederlaagje, lijntjes om de ogen, oogschaduw op de oogleden, wimperverlengend wit lijmspul, mascara, nog een laagje mascara, gloss op de lippen en eventueel nog wat glanspoeder op de jukbeenderen en decolletée. Zie hier mijn opmaaktips.
Ik doe dit echter zelden. Als ik zeg zelden bedoel ik met Kerst, oud&nieuw en als ik een goede bui heb op mijn verjaardag. De overige dagen houd ik het bij mascara en lipbalsem. Mijn ervaring is namelijk dat hoe meer make-up je gebruikt, des te vaker je genoodzaakt bent die opnieuw te gebruiken.
Make-up werkt dus verslavend. Dat verklaart misschien waarom aan make-up verslaafde vrouwen een opgewonden gevoel ervaren voor ze aan hun dagelijkse grote metamorfose beginnen. Junkies ervaren ook een geluksgevoel bij het afbinden van een arm of het bijeen harken van een lijn.
En zo hebben we gelijk een verklaring voor die vreselijk donkere kringen die je onder je ogen krijgt na langdurig en veelvuldig gebruik van make-up, waardoor je dus weer opnieuw make-up moet opdoen, waardoor je huid er weer slechter gaat uitzien zonder make-up enzovoorts, enzovoorts. En uiteindelijk helpt bij sommige junkies zelfs make-up niet meer.
Met een boek in de voorbereiding en de tandarts in het nabije vooruitzicht heb ik weinig tijd om te bloggen. Daarom komt het goed uit dat korte blogs beter scoren dan ellenlange verhalen.
Arnon Grunberg doet het al jaren zo: hij schrijft dagelijks een korte tekst, soms vrijwel alleen een oneliner. Een foto erbij en soms een link en de rest van het blog wordt vanzelf gevuld met reacties van lezers.
Dat is mijn voorbeeld! Mensen, voel je vrij om hieronder te reageren. Offtopic, ontopic, wat je wilt. En reageer vooral ook weer op elkaar! Zie voor voorbeelden van hoe dit moet ook de ikjes op de site van het NRC.
Het was eind november en de sneeuw viel met bakken uit de lucht. Al snel waren straten en daken bedekt met een kraakwit, donzen dekbed. Ik had geen zin in de dansauditie, ik had zin om door de verse sneeuw te rollen en een iglo te bouwen. Maar ik moest er wel heen want Ariënne zou met mij en mijn moeder meerijden, dat had ik vorige week zelf zo geregeld. De sneeuw zou wel wachten zei mijn moeder.
Op de achterbank begon Ariënne tegen me aan te jengelen, ze vond me een onvolwassen trut die niet aan haar toekomst dacht. Ik zei haar dat we pas negen waren en dat we ons dus nog best onvolwassen mochten gedragen. Ze herinnerde me aan de affiches in de bus, die met de slogan “een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Dat die posters bestemd waren voor meiden vanaf een jaar of zestien dat wilde ze niet geloven, en dat ballet niet bepaald een investering in de toekomst was snapte ze niet. Ik vroeg me dan ook af wie van ons tweeën er nu eigenlijk niet goed op haar toekomst was voorbereid.
Toen Ariënne eindelijk haar mond hield, bedacht ik me dat ik vanochtend bij het opstaan had moeten doen alsof ik ziek was. Dan had mijn moeder Ariënne alsnog naar die auditie moeten brengen – haar ouders hadden namelijk geen auto en ze stond niet op de lijst om met de bus van de balletschool mee te gaan – en dan zou ik een rustig dagje voor mezelf hebben gehad. Ik had de slee uit de schuur kunnen halen om er dan met een rol koekjes en thermoskan thee op uit te trekken. In plaats daarvan zat ik nu met strak omhoog gespelde haren en een tas met balletspullen in de auto op weg naar een stomme auditie.
‘Vind jij het ook een beetje eng?’ fluisterde Ariënne. Ze zat naast me en hield het roze rugtasje dat op haar schoot lag stevig vast, alsof het haar enige houvast was. Ik gaf geen antwoord, dacht aan Christine die straks ook bij de auditie zou zijn. ‘Je denkt toch niet dat je aangenomen wordt hè?’ had ze vorige week na de les en plein public aan me gevraagd. Het was niet echt een vraag geweest want voor ik kon antwoorden lachte ze hard en voegde eraan toe dat áls ik al zou worden aangenomen ik vast niet zo ver van huis naar school mocht van mijn moeder. De andere zuurstokjes lachten nu ook.
Christine had me uitdagend aangekeken en ik had haar genegeerd. Ik was al bijna klaar met aankleden, sloeg mijn jas om me heen en wilde vertrekken. ‘Stom kind,’ging Christine verder, ‘daarom heeft je vader je natuurlijk ook in de steek gelaten, omdat je gewoon een vervelend, stom kind bent. En de juf vindt je vast ook niet zo goed als je denkt.’
Er werd weer gelachen en ik dacht: mijn jas kan ik onderweg wel dichtknopen. Met mijn jas open hangend en mijn sjaal in de hand liep ik de balletschool uit. Ik wist toen al dat ik er nooit zou terugkeren.
‘Je bent bang hè?’ riep Christine me nog na. ‘Bang dat ik wel word aangenomen en jij niet.’
‘Hee dove, jij bent ook een beetje bang hè? Zwijgen is toestemmen.’ Ariënne keek me licht geamuseerd aan, het scheen haar op te luchten om te denken dat zij niet alleen nerveus was. Daarom liet ik haar in die waan en knikte kort, maar ik was alles behalve nerveus, ik had alleen geen zin in een wedstrijd met Christine. Hoewel het wel erg leuk zou zijn als ik wel aangenomen zou worden en Christine niet. Dat zou haar in een klap voor lul zetten, dat stomme wijf, ik zou haar nog wel eens laten zien wie hier het meeste talent had om een professionele danseres te worden.
Iedereen een heel goed 2009 gewenst! Schrijvers en niet-schrijvers, dat jullie in 2009 vreedzaam met elkaar mogen samenleven!
Mijn goede voornemen voor 2009 is mijn debuutroman schrijven en uitgeven. Dat is een hele opgave, hoewel het ook erg spannend en vooral heel leuk is. Voor mijn omgeving is het helaas vaak voornamelijk een opgave. En dat laten ze dan ook merken: wat nou, boek schrijven? Stel je toch niet zo aan, neem eens een normale hobby.
Tussentijdse resultaten dienen dan ook niet alleen ter aanmoediging van mezelf, maar vooral ook om mijn omgeving gemotiveerd te houden en hun geloof in een aanstaand, bezoldigd schrijverschap te doen ontstaan en te laten voortbestaan.
Sommigen hebben het altijd al geweten, zo stonden bij vriendlief de tranen in de ogen bij het verschijnen van een bundel waarin een verhaal van mijn hand is opgenomen. Met waterige stem sprak hij: ‘zie je wel, het is gewoon een kwestie van tijd’.
Anderen zijn niet gelijk onverdeeld enthousiast bij het aanhoren van mijn schrijfambities, maar wijzigen die toon drastisch als ze menen te moeten inzien dat ze misschien ongelijk hebben. Sinds de publicatie van een artikel dat ik schreef voor een landelijk dagblad hoor ik mijn moeder dan ook niet meer zeggen dat schrijven maar voor weinigen is weggelegd en dat ik mijn tijd beter zou besteden aan het afronden van een studie.
Als de omgeving van de schrijver in de veronderstelling komt te verkeren dat deze best een boek kan schrijven heeft dat gelijk een positief effect op het daadwerkelijke schrijven ervan. Ze gunnen de schrijver tijd en minderen dan bijvoorbeeld het aantal telefoontjes waarmee ze hem of haar eigenlijk zouden willen lastig vallen. Daardoor vind je als schrijver de rust om te schrijven en bovendien sterkt het je geloof in eigen kunnen als je merkt dat de mensen om je heen in je (beginnen te) geloven.
Bestseller
Sebes, P.
(Een aanrader voor zowel (wannabe) schrijvers als voor mensen die zich in hun periferie bevinden).
En ach, het valt voor mensen die met (wannabe) schrijvers te maken hebben ook niet altijd mee: ze worden afgesnauwd als het verhaal dat de schrijver voor ogen stond zich niet als zodanig wil ontwikkelen. Ze hebben een stuk chagrijn om zich heen als er tegen een writer’s block is aangelopen en met een schrijver die volop in de flow van zijn verhaal zit en daarom dag en nacht achter de laptop zit is ook geen lol te beleven.
Bovendien hebben schrijvers (en kunstenaars in het algemeen) doorgaans een beetje een wat vreemde kijk op de wereld. Ze doen er vaak niet echt aan mee maar bekijken deze van een afstand. In hun kritieken zijn ze dan ook niet altijd even realistisch. Kredietcrisis? Gewoon afschaffen dat monetaire systeem, probleem opgelost. Vriendlief zucht diep en kijkt me meewarig aan.
En dat allemaal omdat de schrijver zich laat leiden door die wonderlijke ster daar ver aan de hemel, die hem aantrekt en verleidt. Omdat de kunstenaar de hoop op een betere wereld niet wil laten varen en denkt dat zijn utopische ideeën best ooit werkelijkheid zouden kunnen zijn, als ze alleen maar openbaar worden gemaakt. De schrijver laat zich leiden door de verre belofte van een vers boek in de winkels en dat gaat nu eenmaal niet altijd even goed samen met het leven hier en nu. Maar de schrijver bedoelt het niet verkeerd, hij of zij is alleen een beetje anders.
Copyright © 2010 Annojo All rights reserved by Annojo.nl.
