Een nieuw gezicht

Ik heb even zin in een nieuwe lay-out hier op annojo. Nou ja, nieuw… ik heb dit thema al eens eerder gebruikt. Het past wel, een blonde dame met zonnebril ben ik ook. Zon of geen zon, ik draag een zonnebril. Mensen vinden dat vaak gek, of aanstellerig. Ik vind het gewoon optimistisch.

Eigenlijk ben ik ook best optimistisch, hoewel ik vaak denk dat ik juist een pessimist zou zijn. Ik word op den duur wel pessimistisch als al mijn optimisme maar steeds tot niets leidt. Maar dat lijkt me geen afwijking. Na zo’n periode van vruchteloos optimisme stort ik me dan weer even in een lekkere dip. Om daarna weer fris en fruitig verder te gaan.

Als ik in een dip zit draag ik mijn zonnebril als een masker. Ik verberg er de kringen onder mijn rooddoorlopen ogen mee en het valt niemand op dat ik eigenlijk niet geïnteresseerd kijk. Het is bij een echt donkere, spiegelende zonnebril niet eens te zien of ik überhaupt kijk.

Als ik vrolijk ben draag ik mijn zonnebril als filter, omdat al dat überzonnig op mij overkomende stralende licht anders veel te fel op mijn netvlies zou schijnen. En ook om mezelf een beetje in toom te houden, want ik wil nog wel eens doordraven als ik eenmaal de koorts van het optimisme goed te pakken heb.

Vandaag droeg ik mijn zonnebril in het niemandsland dat tussen optimisme en pessimisme in ligt. Het was ook een dag die zich tussen deze uitersten bewoog. ’s Ochtends was het regenachtig nat en koud maar vanaf een uur of twee scheen de zon volop. Als je uit de wind stond leek het toen al een beetje voorjaar.

Steeds vaker beweeg ik mij in het niemandsland tussen optimisme en pessimisme. Dat gebied wordt ook wel normaal genoemd. Normaal is niet echt mijn stijl, dus dat is wennen. Maar ik geef er wel een eigen draai aan, no worries. En mijn zonnebril zal ik nooit af zetten. Ze moeten maar gewoon aan dit nieuwe gezicht wennen, ergens in Niemandsland.

Tags: bril, dip, gezicht, imago, lay-out, layout, mensen, niemandsland, normaal, optimisme, pessimisme, thema, tussenwereld, zonnebril