zoals verwacht - as expected
Op schrijvenonline vond ik een leuke wedstrijd: Open je eigen boek. De hoofdprijs is dat je boek wordt uitgegeven.
Deze wedstrijd is anders dan andere wedstrijden omdat niet alleen naar de inhoud, maar ook naar de vorm van je boek wordt gekeken. Echt een wedstrijd voor inventieve geesten dus.
Dus zet alle creatieve kranen, Word en Photoshop open en download een gratis ontwerpprogramma. Veel succes!
Jip en Janneke was mijn favoriete (voorlees)boek. Zo favoriet dat ik de hoofdpersonen wilde uitnodigen voor mijn verjaardagsfeestje.
De leukste boeken voor en over kinderen vind je op opvoedingsboek.nl
Ik was een jaar of vier, vijf. In mijn beste handschrift vroeg ik ze of ze het misschien leuk zouden vinden om naar mijn feestje te komen. In haar minst herkenbare handschrift schreef mijn moeder terug dat ze dat heel graag zouden willen, maar dat ze helaas niet konden komen. Ondertekend met: Fijne verjaardag! Groetjes van Jip en Janneke.
Dolblij was ik! Goed, het was natuurlijk vreselijk jammer dat ze niet naar mijn verjaardagsfeestje konden komen, maar ze bestonden in ieder geval wel echt! Jip en Janneke waren niet alleen door Annie M.G. Schmidt verzonnen en door Fiep Westendorp getekende figuren, maar ze bestonden ook werkelijk. Grinnikend gaf mijn moeder haar ongelijk toe.
Jippus et Jannica
Annie M.G. Schmidt
Het is herfst, bijna winter, en dan zijn er een aantal dingen die ik graag doe: thee drinken, koekjes eten en lezen. Dat gaat me goed af, zeker sinds ik de hazelnootkoekjes van Bolletje en De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón heb ontdekt.
Het bevalt me zó goed dat ik ook maar weer eens naar De Slegte ben geweest om mijn oude, favoriete boeken opnieuw aan te schaffen (waarvan sommige exemplaren dezelfde zijn die ik enige tijd geleden aan diezelfde zaak heb verkocht). Zoals Blauwe maandagen van Grunberg en Ontboezemingen van de oplichter Felix Krull, van Thomas Mann. En wat ze bij De Slegte niet hadden heb ik online besteld, zoals De Meester en Margarita van Boelgakov. Dit boek bestaat eigenlijk uit drie verhalen: het verhaal van de duivel die door Moskou waart, de liefdesgeschiedenis tussen de Meester en Margarita en het verhaal van Pontius Pilatus en Jezus. Meesterlijk boek!
De meester en Margarita
M. Boelgakov
En als ik dan naar buiten kijk, zie en hoor hoe de wind door de bomen waait en hoe die dat in december nog veel harder zal doen dan kruip ik extra dicht tegen de centrale verwarming aan en droom even weg. Ik denk na over de avonturen die ik middels een boek beleef en krijg ideeën voor eigen verhalen. Het is heel inspirerend, lezen. En als je de goede boeken leest, weet ook gelijk weer waarom je zelf zo graag wilt schrijven.
De schaduw van de wind
Zafon, C.R.
Daarom ben ik dus wat minder online, de laatste tijd. Wat maar goed is ook, want ik klik steeds op mijn Google ads, omdat ik iets zie wat me interesseert, zoals een katten-iglo of gratis gekkigheid van Madbello (die klik kostte hem geld, dus hier een gratis link terug ;-)) Dat klikken op de ads op je eigen site mag niet van Google, zo werd mij laatst in een mailtje te verstaan gegeven. Dat weet ik ook wel. Ik doe het ook niet expres. Want voor de inkomsten hoef ik echt niet op die dingen te gaan klikken, maar dat denkt Google kennelijk, dat ik het daarom doe. Maar, beste medewerkers van Google, dat is dus niet zo. Het is een reflex: ik lees kat -> ik klik… en terwijl ik klik vloek ik, want ja, klikken op je eigen ads, dat mag dus niet.
De slinger van Foucault
Umberto Eco
Daarom heb ik mij teruggetrokken uit de digitale wereld en houd me wat meer bezig met het echte leven, wat me gelukkig toch nog steeds beter bevalt. En met enige regelmaat ben ik dan te vinden in de fictieve wereld van de literatuur. Mijn boek van Zafón is bijna uit en daarom is het maar goed dat bol.com vandaag een vers pakketje boeken afleverde: De slinger van Foucault van Umberto Eco (al tweemaal stukgelezen), Suezkade van Jan Siebelink en De Meester en Margarita dus. Ik kan weer even vooruit. Want ja, na het devies schrijf! is lees! ook een heel goed advies in geval van writer’s block. Het vervolg op mijn balletverhalen laat dus nog even op zich wachten. Laterrrrs…
Sommige mensen denken dat een boek er al is voor het er is. Uitleg: zodra je zegt dat je aan een boek werkt, verwachten mensen dat het al kant en klaar bij jou op de schrijftafel ligt en alleen nog een beetje moet worden bijgewerkt.
Onzin. Aan een boek werken betekent voor mij - en volgens mij voor velen die van een vage hobby als ‘aan een boek werken’ houden - dat ik een heleboel grote en kleine wordbestanden op mijn laptop heb staan, sommige gegroepeerd, hoewel ze de volgende dag weer in een andere groep geplaatst kunnen worden, en andere zweven maar een beetje losjes in de alomvattende map BOEK.
Dat is dus mijn boek tot nu toe, als je al van een boek kunt spreken. Volgens mij kan dat niet en daarom ben ik hopeloos op zoek naar… naar… dat weet ik dus niet. Zoals het nu op mijn laptop staat (en over mijn tafel zweeft, want die is ook nog eens bezaaid met tientallen felroze en -gele gekleurde memoblaadjes met aantekeningen en stapels geprinte tekst met verhalen die ik lang geleden schreef en die nog uit de tijd van mijn vorige laptop stammen) is het meer een verhalenbundel.
Na al mijn goedbedoelde verzamelde tips zoals: bedenk eerst een plot, werk de karakters uit en bouw spanning op kon ik het toch niet laten en ben gelijk weer naar de schrijffase gegaan. Gewoon, omdat ik inspiratie had. Dus het heeft me wel degelijk een hoop bruikbare scènes opgeleverd, ik heb alleen geen idee wat nu een logische volgorde voor deze scènes is.
Bovendien moeten er bruggen komen, dus niet bruggetjes, nee echte, solide bruggen die al deze scènes kunnen dragen. Ik moet dus de kapstok zien te vinden, anders kom ik geen steek verder. Maar om die kapstok te vinden moet ik eerst precies weten wat voor meisje/vrouw de hoofdpersoon nu eigenlijk ís. Ik weet wat ze doet en heeft gedaan, ik weet hoe ze over bepaalde dingen denkt, maar wie is ze? Vandaar dat neplogidee. Waarmee ik overigens op een andere site al een beetje ben begonnen.
Dat stylish door het leven gaan en lekker eten niet hoeft te botsen met milieubewust bezig zijn en vegetarisme bewijst het boek Veggie in pumps maar weer eens. Read more…
Natuurlijk ging ik niet terug naar die school. Waarom oude wonden open rijten? Dat heeft weinig nut. Als je toevallig met je verleden wordt geconfronteerd en er dan wat oud zeer wordt opgerakeld, soit. Maar het zelf doelbewust opzoeken? Nee, bedankt.
Het is veel te mooi weer om binnen te zitten en toch is dat precies wat ik aan het doen ben. Niet tegen mijn zin overigens, hoewel ik graag ergens aan een verlaten strand zou liggen. Maar de stranden in Nederland zijn nooit verlaten en dat boek dat ik wil schrijven trekt meer mijn aandacht dan rondlummelen in de zon. Read more…
Copyright © 2010 Annojo All rights reserved by Annojo.nl.
