Groot met ongezond eten
Als hun vader en ik al lang klaar zijn met eten, rollen twee jongetjes nog steeds hun spruitjes van de ene kant naar de andere kant van het bord.
‘Eet ze maar op hoor jongens, ze bijten niet,’ zeg ik.
De oudste moet lachen, maar maakt desondanks geen aanstalten de groente op te eten. De jongste gilt dat hij geen spruitjes lust.
‘Vorige keer lustte je toch ook spruitjes?’
‘Ja maar dat was vorige keer.’
Ik vertel hem en zijn oudere broertje nogmaals het verhaal dat ze gezond moeten eten om groot en sterk te kunnen worden.
De oudste draait met zijn ogen, kennelijk ongevoelig voor mijn argument. Pas als papa zegt dat er geen toetje gegeten wordt voor hun borden leeg zijn, stopt hij alle spruitjes tegelijk in zijn mond en kauwt net zolang tot zijn hamsterwangen leeg zijn. ‘Zo, nu een ijsje,’ concludeert hij.
De jongste kijkt nog steeds met veel tegenzin naar de groene bolletjes op zijn bord. ‘Eigenlijk,’ fluister ik in zijn oor, ‘zijn het superbollen van een andere planeet.’
‘Echt?’
‘Echt waar. Als je ze eet word je later heel groot.’
‘Van pizza groei je toch ook?’
‘Nee joh, van pizza groei je niet. Van pizza word je alleen maar dik.’
‘En van chips?’
‘Van chips groei je ook niet.’
‘En word je daar ook dik van?’
‘Ja, daar word je ook alleen maar dik van.’
Daarna eet de jongste zijn spruitjes op, af en toe aangespoord door zijn broer, die ongeduldig zit te stuiteren in afwachting van een ijsje.
De volgende dag gaan we boodschappen doen en staan te wachten voor de kassa
als bij de kassa naast ons twee lange, dunne jongens het ene junkvoedsel na het andere snoepgoed op de lopende band leggen. De jongste kijkt gebiologeerd naar de dozen met pizza, zakken chips en rollen koekjes die voorbij komen. Daarna draait hij zich om, trekt aan mijn blouse, wijst naar de jongens en vraagt: ‘Jij zegt altijd dat we gezond moeten eten, dat we anders niet zullen groeien, maar kijk nou naar die jongens, die eten ongezond maar zijn toch ook groot?’
