Posted by admin on Jul 2, 2010 in
Kunst & cultuur,
Publicaties Het grootste buurtfeest van Den Haag, het Zeeheldenfestival, is weer losgebroken en viert dit jaar haar dertigjarig bestaan. Totaal kan er vier en een halve dag op het Prins Hendrikplein worden genoten van zo’n vijftig live optredens, er is voor elk wat wils. Natuurlijk worden er ook activiteiten voor kinderen georganiseerd, zoals kunstworkshops en poppentheater.
De oorsprong van het buurtfeest ligt bij actiegroep ‘De groene eland’ die zich ooit verzette tegen het plan van de gemeente om bomen in de Elandstraat te kappen. Deze actiegroep groeide uit tot de bewonersorganisatie van het Zeeheldenkwartier en organiseerde bij het tienjarig bestaan een feest in de buurt. Wat bedoeld was als een eenmalig jubileumfeest groeide uit tot wat nu bekend is als het Zeeheldenfestival. Kenmerkend voor het festival is de diversiteit aan artiesten en optredens. Het Zeeheldenkwartier is een multiculturele wijk met inwoners van alle leeftijden. Het festival weerspiegelt de gemêleerdheid van de wijk door activiteiten voor jong en oud te organiseren, door zowel amateurs als professionals.
Op vrijdag 2 juli treedt om 18.00uur op het kleine podium bijvoorbeeld de Crown Electric Company op. Dit trio wisselt rockmuziek af met zogenaamde ‘powerpop’ (veel stevig gitaarwerk) en rock and roll. Anderhalf uur later kun je bij het grote podium genieten van Rhythm-C, een band die met een repertoire van onder meer salsa, merengue en zouk een zwoele Zuid-Amerikaanse sfeer weet te creëren. Daarna treedt van 20.30 – 21.30uur op het kleine podium Lil’ Esther and her Tinstars op, met muziek die onder kenners en liefhebbers bekend staat als ‘rockabilly’, een combinatie van rock and roll en hillbilly, waarvan de bekendste vertegenwoordiger Elvis Presley was. Verder is er straattheater, Ierse dans en Urban Folk Music.
Op zaterdag 3 juli treedt singer/songwriter Olax op met cabareteske liedjes die zowel scherp als grappig zijn. Van 14.15 – 14.45uur is hij te beluisteren op het kleine podium. Van 16.30 tot 17.30uur kan er op het grote podium worden genoten van de Woodstreet Big Band. Dit is een jazzorkest in de traditionele bezetting van 17 musici, met onder andere saxofoons, trompetten, drum, piano en een zangeres. De band is ooit ontstaan vanuit de personeelsvereniging van het ministerie van Landbouw en Visserij. Inmiddels staat de band op zichzelf en wordt geleid door de Rotterdamse rietblazer Ruud Bergamin. Op zaterdag wordt er vanaf 10.00uur ook een grote informatie- en rommelmarkt georganiseerd op de buitenring van het Prins Hendrikplein. De zaterdagavond wordt afgesloten met een optreden van het Antwerp Gipsy-Ska Orkestra, die eerder onder meer al optrad op Eurosonic en in Paradiso. Hun muziek is vrolijk en dansbaar.
Op zondagochtend wordt het festival afgesloten met een ontbijt op het plein, onder het genot van klassieke kamermuziek door ensembles van het Koninklijk Conservatorium. Er zal werk van Mozart en componisten uit de Barok en Romantiek ten gehore worden gebracht.
Het festival is gratis toegankelijk. Kijk voor een volledig overzicht van het programma op www.zeeheldenfestival.nl.
Gepubliceerd in Den Haag Centraal op 2 juli 2010
Tags: buurtfeest, den haag, den haag centraal, dertig jaar, festival, grootste, jubileum, zeeheldenfestival
Posted by admin on Mei 21, 2010 in
Publicaties Dubbel genieten kan deze maand weer bij Strandpaviljoen De Fuut aan het Zuiderstrand in Scheveningen, waar voor het derde opeenvolgende jaar ‘Solo’s @ the sea’ wordt georganiseerd.
De combinatie van heerlijk eten en prachtige dansvoorstellingen door zowel jonge als meer ervaren kunstenaars, maakt Solo’s @ the sea tot een waar feest voor de zintuigen.
Het Haagse gezelschap De Dutch Don’t Dance Division (DeDDDD), opgericht door artistiek leiders Rinus Sprong en Thom Stuart, organiseerde dit minifestival aan zee voor het eerst in 2008. Men wilde dansers, acteurs en performers een kans geven om meer van zichzelf te laten zien. Het was meteen een groot succes, zowel bij deelnemers als publiek en een vervolg kon dan ook niet uitblijven.
Een solo of monoloog is voor een artiest het moment van de waarheid, hij of zij staat er dan helemaal alleen voor en succes of falen komt geheel voor eigen rekening. Dat maakt een solo zo spannend en intiem. Aan zee zijn middelen en ruimte bovendien beperkt, zodat de deelnemers echt alles uit zichzelf moeten halen. Zand, zee en lucht, meer is er niet, maar meer dan deze basiselementen hebben de dansers en acteurs ook niet nodig om boeiende performances neer te zetten. Gemiddeld zijn er per avond zeven dansen te zien, steeds in een andere samenstelling. Elke dans duurt maximaal 10 minuten en tussendoor serveert strandtent De Fuut een driegangendiner.
Verrassend
De ontspannen sfeer in het strandpaviljoen en de open, natuurlijke setting maken Solo’s @ the sea tot een zeer publieksvriendelijk festival. DeDDDD staat bekend om het creëren van toegankelijke, multidisciplinaire voorstellingen. Ze denken bij het maken in de eerste plaats aan de toeschouwer en onderscheiden zich daarmee van veel andere makers. De keuze voor een festival aan het strand is in die zin ook een natuurlijke, want door de onverwachte locatie wordt kunst ook weer dichter bij het publiek gebracht. Af en toe rent er een hond door het ‘decor’ of struint een verbaasde wandelaar voorbij. Dat is verrassend en geeft het festival iets heel authentieks. De sfeer is los, de optredens zijn puur en het eten is goed.
De dansen worden verzorgd door: Andreas Leertouwer, Florence Rapati, Michele Mastroianni, Miguel do Vale, Thom Stuart, Stefano Giuliani, Sjoerd Spruijt, Nicole Jordan, Annemiek van Bussel, Samantha Newman, Hannah de Leeuwe, Rinus Sprong, Erin Dunn en Corneliu Ganea.
Als voorgerecht serveert De Fuut een salade met Hollandse asperges Het toetje zal bestaan uit Turkse yoghurt met verse aardbeien en honing. Bij het hoofdgerecht, vlees of vis, daar was Leo van het strandpaviljoen nog niet uit, aardappeltjes uit de oven en groente.
Speeldata: do. 20, vr. 21, di. 25, wo. 26 en do. 27 mei.
Locatie: Strandpaviljoen De Fuut, Zuiderstrand, strandslag 10, Markenseplein (eindpunt tramlijn 12). Inloop vanaf 18.30 uur, aanvang diner 19.00 uur, toegang € 37,50. De voorstelling en het driegangenmenu horen bij elkaar en zijn niet apart te boeken.
Reserveren: info@defuut.nl of 070-3 54 90 74
Kijk voor meer informatie op: www.ddddd.nu of www.defuut.nl
Tags: dansen aan zee, de fuut, dedddd, rinus sprong, scheveningen, solo’s, solo’s atthe sea, strandpaviljoen, thom stuart, zuiderstrand
Gepubliceerd in Den Haag Centraal op 21 mei 2010
Tags: cultuur, dansen aan zee, de fuut, dedddd, den haag centraal, festival, kunst, rinus sprong, scheveningen, solo's, solo's atthe sea, strandpaviljoen, thom stuart, zuiderstrand
Posted by admin on Apr 23, 2010 in
Kunst & cultuur,
Publicaties De lente is bij uitstek het jaargetijde waarin nieuwe verschijningsvormen zich presenteren. Korzo productiehuis voor de dans biedt daarom ontluikend choreografietalent een podium in Voorjaarsontwaken.
In 1997 ontstond bij Korzo het initiatief om jaarlijks een klein festival te organiseren, waar jong choreografisch talent kon worden gepresenteerd. Als talentscout heeft Korzo van het ministerie van OCW de speciale opdracht gekregen om nieuw talent op te sporen. Voorjaarsontwaken is één van de manieren waarop Korzo invulling geeft aan deze opdracht. “Voorjaarsontwaken heeft vooral een signalerende functie en is een open uitnodiging aan het publiek: kom en kijk met ons mee naar wat wij op onze ontdekkingstocht langs dansopleidingen, studio’s en choreografie workshops hebben gezien en interessant hebben bevonden”. Aldus Leo Spreksel, artistiek directeur van Korzo en programmeur van Voorjaarsontwaken.
Interactie
Om de interactie met het publiek te vergroten, verstopte Korzo begin deze maand zeven gouden eieren, voor iedere choreograaf één, door heel Den Haag. Het ei staat hier symbool voor een ontluikend en nog kwetsbaar vermogen. Het publiek mocht op die manier op zoek naar het nieuwe talent. Een leuke actie waarna de namen van alle door Korzo geselecteerde choreografen werden onthuld. Het programma van Voorjaarsontwaken 2010 bestaat uit korte stukken van Anouk Cappuyns, Alida Dors, Jasper Džuki Jelen, Janne Eraker, Jan Martens, Mor Shani & Ron Amit en Brian Tjon Tjauw Liem. Met Voorjaarsontwaken wil Korzo ook de diversiteit aan dans in Nederland tonen. Spreksel: “Makers uit de urban dance, combinaties van dans en live muziek, solo’s en groepsstukken: de rijkdom aan jong choreografietalent wordt zichtbaar gemaakt”.
Talent moet niet alleen worden ontdekt, maar ook worden begeleid en gestimuleerd. Bij Korzo gebeurt dat optimaal. Zowel bij de eerste stappen in het presenteren van hun werk op een belangrijk podium als in de uitwisseling met het publiek, worden de nieuwe makers professioneel ondersteund. Bovendien fungeert Voorjaarsontwaken als een springplank, omdat ook programmeurs van andere theaters komen kijken. Veel bekende choreografen hebben ooit hun eerste werk getoond in Voorjaarsontwaken, zoals André Gingras, Erik Kaiel en Club Guy en Roni.
Talent moet natuurlijk ook gezien worden. Dat kan van donderdag 22 t/m zondag 25 april bij korzo5HOOG in de Binckhorst. Elke avond kun je op ontdekkingsreis langs korte voorstellingen. Het leuke hiervan is dat je altijd wel iets ziet dat je mooi vindt. Bovendien kun je de makers goed vergelijken, omdat je in korte tijd veel verschillende stijlen voorbij ziet komen. Iedere choreograaf heeft, hoe jong ook, zijn of haar eigen bewegingsstijl. Op vrijdag kan het publiek bovendien intekenen op DINER 5HOOG, waar tijdens een heerlijk buffet een ontmoeting plaatsvindt met een aantal makers uit het programma. Spreksel: “Het publiek ontdekt met ons en krijgt de kans erbij te zijn op het moment dat talentvolle choreografen hun eerste werk tonen”.
Gepubliceerd in: Den Haag Centraal op vrijdag 23 april 2010
Tags: choreografen, dansers, danstalent, den haag centraal, jong, korzo, springplank, voorjaarsontwaken
Posted by admin on Mrt 29, 2010 in
Publicaties De nieuwe voorstelling ‘Wowwowwonders in me’ van choreograaf Anouk van Dijk en haar gezelschap, toont een onvoorspelbare wereld die verdacht veel op de onze lijkt. Inspiratiebron voor deze voorstelling is het werk ‘No wonders in me’ van de schilder Nik Christensen. Zijn werk is vol dreiging: duistere sprookjes met grauwe figuren, die door een al even grauwe omgeving dolen. Hierin herkende Anouk van Dijk haar eigen fascinaties. Ze gebruikte de werken van Christensen als universele taal om haar bedoelingen aan de dansers over te brengen.
Op het toneel draaien de vier dansers rond, vallen op de grond en staan weer op. Alles gebeurt los van de ander. Soms bewegen ze heen en weer als gefrustreerde dieren in een dierentuin, in hun eigen kleine ruimte. Even later mengen ze zich, al dan niet op gewelddadige wijze, in het leven van de ander. De spanning tussen het individuele en het sociale leidt tot een voortdurend omslaan van de stemming. Het is een dynamisch krachtenveld. De sfeer is surrealistisch en de link met het dagelijks leven snel gelegd. Door het gebruik van bouwlampen verdelen de dansers zich in machthebbers en ondergeschikten. Degene met een lamp heeft controle over de anderen. Hij of zij beschikt op dat moment over het leven van de ander. Bij het wisselen van de lamp wisselen de rollen, verwisselt de illusie van controle van bezitter.
De dansers van Anouk van Dijk beheersen hun lichaam uitstekend. Het bewegingssysteem, ‘de Countertechniek’, draagt hier ongetwijfeld aan bij. Anouk van Dijk ontwikkelde deze methode in dialoog met haar dansers en heeft hier internationaal veel erkenning mee gekregen. Dansers leren met deze methode vloeiender, groter en meer ruimtelijk te bewegen en leren tegelijk hoe ze te allen tijde de volledige controle over hun eigen lichaam kunnen behouden. Wellicht wordt hierdoor de onmacht van de mens in het licht van de echt grote zaken zo goed voelbaar. Want hoe fysiek capabel de individuele dansers ook zijn, het blijven kwetsbare figuren die onderworpen zijn aan de grillen van de natuur, of zelfs aan een hogere macht. Verschuiving van macht en controle in een groter krachtenveld waarop niemand invloed heeft, dat roept een gevoel van beklemming op.
Toch gaat de melancholie die van dit gegeven uitgaat ook gepaard met een zekere hoop. De dansers blijven volharden, weigeren onmachtig te zijn. Na een nederlaag likken ze hun wonden en staan weer op. Het is soms wonderlijk waar mensen nog vechtlust en zin om te (over)leven vandaan weten te halen. Zolang er hoop is, is een goede afloop altijd mogelijk. Zo zou je het kunnen zien. De voorstelling spreekt een universele taal, houdt je als kijker een spiegel voor en laat ruimte voor diverse interpretaties. Wat wordt weerspiegeld is aan de toeschouwer. Idealen en illusies zullen ieders waarneming weer anders doen zijn. Zoals dat ook voor de werkelijkheid geldt.
Gepubliceerd in: Den Haag Centraal op vrijdag 26 maart 2010
Tags: anouk van dijk, cultuur, dans, den haag centraal, kunst, nik christensen, recensie, universele taal, voorstelling, wowwowwonders in me
Posted by admin on Dec 11, 2009 in
Publicaties Nijland over Nijland in de Regentes
Zelf een musical over je leven schrijven en vertolken is een ambitieuze uitdaging voor een kleinkunstenaar. Zeker als je daarbij het fenomeen persoonsverheerlijking op de hak neemt en de spot drijft met musicalwetten. Theo Nijland (55) is tekstschrijver, componist, scenarist en performer. Hij ontving meerdere malen de Annie M. G. Schmidtprijs en was genomineerd voor de Vakprijs Filmmuziek. Daarnaast werd hij ook genomineerd voor de LIRAprijs voor het beste scenario en een Edison Award 2009 voor de cd Masterclass. Bovendien won hij dit jaar De Mus, de prijs voor de beste Parade-voorstelling van 2009 met de musical over zijn eigen leven: ‘Mijn leven als Theo Nijland’.
Na de Theaterschool in Amsterdam start Nijland samen met Coen van Vrijberghe de Coningh (de veel te vroeg gestorven acteur die bekendheid verwierf door zijn rol als Johnnie Flodder) en Han Oldigs ‘The Shooting Party’. Als trio brengen ze tussen 1987 en 1996 muziekperformances. Na 1996 gaat Nijland solo verder. Er verschijnen meer dan tien cd’s en vele composities voor film, onder meer voor ‘Het jaar van de opvolging’ van Frans Weisz en ‘Wilhelmina’ van Olga Madsen. Ook schreef hij voor theater, zoals voor ‘De sprookjes van Grip’ van Mathilde Santing en ‘Kleine zielen’ van Het Nationale Toneel. Daarnaast componeerde hij ‘PACMAN’SNAPKIN’, een stuk voor het Nederlands Jeugd Strijkorkest. Nijland is kortom van vele markten thuis.
Humor
Die veelzijdigheid komt ook terug in zijn muziekvoorkeur: “Ik vind eigenlijk alle muziek interessant, behalve dixieland en reggae. Van het ene raak ik geërgerd door de stuitende vrolijkheid en bij het andere val ik in slaap”. Joni Mitchell, Björk en Nina Simone worden genoemd. “Eigenlijk verdacht vaak vrouwelijke componisten,” concludeert Nijland zelf. Vaak zijn het lyrische songs die een beroep doen op de intelligentie. Maar ook Rachmaninov en Stravinsky zijn geliefd. “Muziek in al haar vormen, mits niet gemakzuchtig in elkaar gedraaid, blijft eeuwig fascineren”. Dat geldt zeker ook voor zijn eigen repertoire, met teksten die een groot observatievermogen onthullen, vol humor en melancholie. Soms is het licht cynisch, dan weer luchtig. Maar het is altijd poëtisch, elk woord is raak, geen stilte te lang. Zijn teksten en muziek zijn authentiek en puur.
‘Mijn leven als Theo Nijland’ is zowel amusant als mooi. Amusant door de vele grappen en het contrast tussen de lange, melancholische Nijland en de kleine, swingende Juneoer Mers, die als tegenpool van Nijland op de planken staan. Mers is de ‘Master of ceremonies’, Nijland de aarzelende figuur daarachter. Mensen die Nijland nog niet kennen zullen na het zien van deze voorstelling een goed idee hebben van wie hij eigenlijk is. Namelijk dat hij niet helemaal te vatten is. Dat raadselachtige, het weifelende dat ook uit zijn teksten spreekt, maakt zijn composities zo bijzonder. Soms breekbaar, soms bijkans banaal, weet hij je mee te voeren in zijn mens-zijn. Nijland weet je te raken en dat maakt hem een groot kunstenaar.
Gepubliceerd in: Den Haag Centraal op vrijdag 11 december 2009.
Tags: de musical, den haag centraal, groot kunstenaar, Humor, Juneoer Mers, kleinkunst, regentes, Theo Nijland
Posted by admin on Dec 4, 2009 in
Publicaties Iemand vermoorden uit liefde is een paradox, je houdt het niet voor mogelijk en toch gebeurt het. In de nieuwe voorstelling van Bambie, nummer 14 alweer, wordt het liefdesdelict en de tegenstelling die hierin besloten ligt op een zeer fysieke wijze uitgebeeld.
Paul van der Laan en Jochem Stavenuiter vormen samen mimeduo Bambie en sleepten met hun genummerde theatervoorstellingen al vele prijzen in de wacht. Hun werk is intuïtief, beeldend en met een eigen innerlijke logica. Met het materiaal dat voor Bambie 11 is verzameld maar door omstandigheden nooit tot een voorstelling is uitgegroeid, is het duo opnieuw de repetitieruimte ingedoken.
Na voorstellingen over ‘apathie’ (Bambie 7, naar aanleiding van een krantenfoto van Kossovaarse jongens), ‘cynisme’ (Bambie 10) en ‘Frans voor beginners’ (Bambie treize) wordt nu het thema van de crime passionel op Bambie’s sterk visuele wijze ten tonele gebracht.
‘Moord in Rotterdam’, een boek met politiefoto’s van vermoorde mensen uit 1920 tot 1960 en het boek ‘Liefde en liefdesdelicten’ uit het begin van de vorige eeuw vormden de belangrijkste inspiratiebronnen voor de voorstelling. Paul van der Laan: “Zowel de wetenschappelijke studie als het fotoboek komen uit een tijd die niet meer de onze is. Daardoor krijgen de verhalen en foto’s iets romantisch. Die romantiek wordt verder versterkt doordat de foto’s zwart-wit zijn en de taal in ‘Liefde en liefdesdelicten’ uit 1939 komt.”
Verstild
De taal uit dit boek komt ook terug in de voorstelling. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een lp, waarop Marlies Heuer een tekst heeft ingesproken. Op het toneel worden onder andere foto’s uitgebeeld. In kleding van weleer, verstild, haast poëtisch, waarbij ook een wetenschappelijke verklaring wordt gegeven voor zoiets emotioneels als de crime passionel. “Dat is volgens ons een mooie tegenstelling”, aldus Van der Laan.
Bambie werkt nooit met een chronologische verhaallijn. Opmerkelijk is dat dit niet storend is maar juist heel natuurlijk. Scènes worden intuïtief aan het begin of juist meer aan het eind van een voorstelling geplaatst, al naar gelang de muziek of het ritme dat aangeeft. “Als de dynamiek klopt, klopt ook de volgorde van de voorstelling.” Van der Laan vergelijkt het monteren van een voorstelling met het maken van een schilderij: “Als er daar een vlak rood is, moet er daar een vlak geel.”
De thema’s die Bambie aansnijdt behelzen grote gevoelens en zijn universeel. Door bij het ensceneren uit te gaan van beweging en houdingen wordt wat op toneel gebeurt heel invoelbaar. Het werk van Bambie maakt zodoende grote indruk en spreekt veel mensen heel direct aan.
Tragiek is soms hilarisch, twee emoties liggen vaak dichter bij elkaar dan je verwacht. De voorstellingen van Bambie maken dit zichtbaar. Terwijl je lacht om iets absurdistisch schaam je je ook een beetje, want het is niet helemaal kies. Het is tegelijk ook heel tragisch wat er gebeurt, er knaagt iets van binnen. Die tweestrijd, de frictie, daar speelt Bambie mee op meesterlijke wijze.
Gepubliceerd in: Den Haag Centraal op vrijdag 4 december 2009.
Tags: achtergrond, bambie, den haag centraal, mimeduo, poëzie van de moord, publicatie, verstild
