Posted by admin on Apr 27, 2010 in
Dagelijkse dingen Het is met exen niet altijd goed in te schatten wat ze precies verwachten als ze opnieuw contact zoeken.
Je hebt de ex die er geen doekjes om windt: “Ja, we zijn een paar jaar verder, maar waarom zou ik nu dan ineens van je af willen blijven?”
Je hebt ook exen die het iets genuanceerder aanpakken: “Ik woon inmiddels in een ander huis, wil je het eens zien?”
Tenslotte heb je de ex die op safe gaat: “Laten we eens bijkletsen.”
Mijn ervaring is dat mannen die het laatste vragen vaak de eersten zijn om weer avances te maken.
Dat geldt overigens niet uitsluitend voor mannen, vrouwen kunnen er ook wat van. Je hebt van die trutten die jaren nadat ze hun vriend het huis uit hebben gegooid, met een of andere onschuldige smoes opnieuw contact zoeken en dan keihard proberen hem weer voor zich te winnen. Dat die vriend inmiddels gelukkig is met een ander, daar houden ze geen rekening mee.
Aan dat soort exen heb je dus niks, als een ex geen respect kan opbrengen voor je relatie is het een waardeloze ex. Tenzij je zelf ook geen respect voor je relatie kunt opbrengen natuurlijk, maar dat zegt dan weer meer over jou dan over je ex.
Hamvraag is dus: wat wil je zelf eigenlijk van je ex? Als je daar een eerlijk antwoord op kunt geven is het probleem opgelost.
Tags: bijpraten, ex, exen, geluk, man, Relatie, respect, soort, trut, vriend, vriendin, vrouw, waardeloos
Posted by admin on Feb 21, 2009 in
Verhalen Aan het begin van de middag brulde Anouk door de zilver-oranje speakers: “What has she got that I don’t have? What has she got that I don’t have?”
Ik dacht even na en besloot dat op die vraag maar één antwoord mogelijk was: een Golden Retriever. Die had ik namelijk niet en die had zij wel. Voor het overige lagen de kaarten wat mij betreft omgekeerd en kon men zich beter afvragen wat ik wel had en zij niet. Volgens mij was dat een hoop, maar daar hield mijn ex zich dus niet mee bezig.
Hij hield zich bezig met opvallend door mijn straat lopen, met die nieuwe bevlieging achter zich aan en haar hond voor zich uit. Ook hield mijn ex zich bezig met drinken en brallen, weer bij voorkeur in mijn straat en liefst gebruikmakend van woorden waarvan de klanken leken op klanken in mijn naam. Als hij dan uitgelald was keek hij met grote, vochtige hondenogen naar mijn raam en sloot ik de gordijnen.
Vannacht was er geen einde aan gekomen en vanochtend lag hij dronken voor de deur op de stoep. ‘Zullen we wat afspreken?’ vroeg ik terwijl ik over hem heen stapte. ‘Nee,’zei hij, ‘het is uit, snap dat dan.’
In het centrum kocht ik bij de Etos een set nepnagels. Bij thuiskomst was mijn ex verdwenen. Met een glas rosé achter de kiezen plakte ik de nepnagels op. Aan het resultaat was goed te zien dat ik dit nog niet eerder had gedaan. Om het af te maken penseelde ik er een shocking pink lakje over. Ik begon me Courtney Love te voelen, wat ook iets te maken kon hebben met mijn overmatige alcoholgebruik.
Mijn laptop stond nog op de daghoroscoop, waarin ik las “U begrijpt iemand niet en maakt zich daar zorgen over. Dit is nergens voor nodig, andere mensen begrijpen deze persoon ook niet.” Onwennig tikte ik met mijn hoogglansgelakte, veel te lange nepnagels dierenasiel en een postcode in het zoekvak van Google en toen op enter. Scrollend langs de vele snapshots van gedumpte huisdieren zag ik niet veel later ene Lara in het scherm verschijnen. Tussen een donkerbruine Dobermann en een goudbruine Cocker Spaniël stond Lara in een wolkje van condens de blonde onschuld zelve uit te hijgen.
“Drie jaar oud, speels en vol levenslust” las ik in de tekst eronder die geschreven was in de trant waarin verse ouders in een babyboek schrijven: “Zoet was je, in het begin. Een klein muisje.” Ik nam een slok wijn en keek nogmaals naar de hond op het plaatje. Niet bepaald iets om over het hoofd te zien. “Vastgebonden aan een houten paal van het hek van de kinderboerderij stond je, moederziel alleen.” Moederziel alleen? En die beesten op de boerderij dan? Maar goed… “We begrijpen niet waarom ze je niet meer wilden, want eigenlijk ben je gewoon heel trouw en prettig in de omgang.” Het kon zo van een verpakking tampons zijn overgeschreven: comfortabel, betrouwbaar, gebruiksvriendelijk. Van dit soort teksten werd ik niet veel wijzer en met mijn houten hoofd besloot ik Lara eens een bezoekje te brengen.
Van een oude, afgeknipte riem en een stuk touw dat ik achterin de meterkast vond maakte ik een hondenlijn. Dat leek me voor nu goed genoeg. Morgen, als ik nuchter was, zou ik in een dierenspeciaalzaak een professionele hondenriem kopen. En eten, veel eten. Een grote hond moest grote hoeveelheden voer hebben. Ik zou mijn geflipte buurman kunnen vragen of ik zijn kelderbox mocht gebruiken, hij zette toch al zijn spullen op de gang, ook al mocht dat niet in verband met de brandveiligheid. Af en toe kwamen mensen van het woningverhuurbedrijf en gaven mijn geflipte buurman een waarschuwing. Daar deed hij nooit iets mee en de waarschuwingen werden nooit omgezet in een boete. Dat ging nu al jaren zo. Daarom dacht ik dat hij die kelderbox toch niet nodig zou hebben en dan zou ik daar mooi het hondenvoer kunnen opslaan.
Ik ging dus naar het asiel voor een Golden Retriever, zo’n hond waar moeilijk kijkende mensen met een rood/witte stok vaak aan vastgegespt zitten, of zijn dat Labradors? In elk geval, die hond, Lara, die ik op de site had zien staan en waarvoor ik naar het asiel toog, die was er niet meer. Ik zou er sowieso geen plaats voor hebben gehad, ik woon drie hoog achter. In die zin was het een geluk bij een manische aanval dat ze al geplaatst was. Maar de gedachte om met lege handen naar huis te gaan vond ik vervelend. Ik was toch zeker niet voor niets drie kwartier met vier verschillende bussen onderweg geweest? Daarom slenterde ik langs de hokken met keffende, mauwende, bedelende en uitdagende beestjes.
Ik liep door lange gangen en keek door het tralies zoals ik op internet langs plaatjes was gesurft. Er waren dieren, veel dieren. Uiteraard waren er veel dieren, daar was ik ook wel op voorbereid, op de aanwezigheid van veel dieren. Dat kun je verwachten in een dierenasiel. Maar waar ik niet op was voorbereid was de aanwezigheid van een échte aanwezigheid. Een soulmatch. Hij trok me al van vele meters afstand. Misschien had hij me al vanaf het internet getrokken. Verderop zag ik hem zitten, bovenop een krabpaal. Een grote, velourszwarte kater. Gespierd, met een trage oogopslag en infiltrerende groene ogen.
‘Dat is Solon, onze charmeur,’ had een van de verzorgsters gezegd toen ik stil bleef staan voor het hok waar hij met meerdere katten zat opgesloten. Hij zat er als een koning, zijn staart zwiepte vriendelijk en ik was betoverd. Wat er daarna precies is gebeurd kan ik me niet goed herinneren en het is me nog steeds een wonder dat ze mij in mijn dronken toestand een kat hebben meegegeven. En ook de manier waarop mijn nieuwe huisgenoot zich liet meevoeren is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Hoe dan ook, het voelde goed om het asiel te verlaten met een kat aan een geïmproviseerde hondenlijn en veel bekijks.
Nu zit Solon in mijn huis op een boekenrek en likt aan een voorpoot. Vanuit zijn ooghoeken neemt hij me aandachtig in zich op. Hij kijkt alsof hij me begrijpt, als enig mannelijk wezen op deze door God volkomen vergeten aardbol. Alsof hij aanvoelt hoe ik in elkaar zit en daar vrede mee heeft, zo kijkt hij. Plotseling houdt hij zijn kop schuin, zijn poot blijft als bevroren in de lucht hangen… opperste concentratie… een moment van overpeinzing waarna hij, zo verwacht ik, zo hoop ik, van het boekenrek op mijn werktafel springt en dan langzaam naar me toe zal komen sluipen. Om daarna op mijn schoot te kruipen, luid spinnend en kopjes gevend. Maar in plaats daarvan zet hij zijn voorpoot terug op de kast, kijkt me een moment licht misprijzend en geamuseerd aan en rolt zichzelf dan tot een pluizige hoop slaap waar een aantal uren geen lol meer mee te beleven is.
Tags: anoek, anouck, anouk, anouk good god, anouk michel, anouk modern world, anouk nobody's, anouk sacrifice, anouk wife, anouk world, courtney love, dierenasiel, dierenasiel amsterdam, dierenasiels, etos, ex, ex art, ex torrent, golden retriever, kat, kat de luna, kat deluna, kat deluna run the show, kat deluna whine up, katten, katten en kittens, lost anouk, nepnagels, nobody's wife anouk, rasmus black roses, rosé, roses, schocking pink, solon, texture
Posted by admin on Jun 26, 2008 in
Dagelijkse dingen Mijn meest recente ex heeft weer een nieuwe kip. De kippen tieren welig bij hem. Deze keer is de keuze gevallen op een dik, vadsig wijf met spleetogen en piekhaar. Met een veel te krappe bh probeert ze haar hangtieten nog wat vorm te geven. De verkeerde vorm. Read more…
Tags: ex, golddigger, kip, sex, verhaal, X
