2009
Iedereen een heel goed 2009 gewenst! Schrijvers en niet-schrijvers, dat jullie in 2009 vreedzaam met elkaar mogen samenleven!
Mijn goede voornemen voor 2009 is mijn debuutroman schrijven en uitgeven. Dat is een hele opgave, hoewel het ook erg spannend en vooral heel leuk is. Voor mijn omgeving is het helaas vaak voornamelijk een opgave. En dat laten ze dan ook merken: wat nou, boek schrijven? Stel je toch niet zo aan, neem eens een normale hobby.
Tussentijdse resultaten dienen dan ook niet alleen ter aanmoediging van mezelf, maar vooral ook om mijn omgeving gemotiveerd te houden en hun geloof in een aanstaand, bezoldigd schrijverschap te doen ontstaan en te laten voortbestaan.
Sommigen hebben het altijd al geweten, zo stonden bij vriendlief de tranen in de ogen bij het verschijnen van een bundel waarin een verhaal van mijn hand is opgenomen. Met waterige stem sprak hij: ‘zie je wel, het is gewoon een kwestie van tijd’.
Anderen zijn niet gelijk onverdeeld enthousiast bij het aanhoren van mijn schrijfambities, maar wijzigen die toon drastisch als ze menen te moeten inzien dat ze misschien ongelijk hebben. Sinds de publicatie van een artikel dat ik schreef voor een landelijk dagblad hoor ik mijn moeder dan ook niet meer zeggen dat schrijven maar voor weinigen is weggelegd en dat ik mijn tijd beter zou besteden aan het afronden van een studie.
Als de omgeving van de schrijver in de veronderstelling komt te verkeren dat deze best een boek kan schrijven heeft dat gelijk een positief effect op het daadwerkelijke schrijven ervan. Ze gunnen de schrijver tijd en minderen dan bijvoorbeeld het aantal telefoontjes waarmee ze hem of haar eigenlijk zouden willen lastig vallen. Daardoor vind je als schrijver de rust om te schrijven en bovendien sterkt het je geloof in eigen kunnen als je merkt dat de mensen om je heen in je (beginnen te) geloven.
Bestseller
Sebes, P.
(Een aanrader voor zowel (wannabe) schrijvers als voor mensen die zich in hun periferie bevinden).
En ach, het valt voor mensen die met (wannabe) schrijvers te maken hebben ook niet altijd mee: ze worden afgesnauwd als het verhaal dat de schrijver voor ogen stond zich niet als zodanig wil ontwikkelen. Ze hebben een stuk chagrijn om zich heen als er tegen een writer’s block is aangelopen en met een schrijver die volop in de flow van zijn verhaal zit en daarom dag en nacht achter de laptop zit is ook geen lol te beleven.
Bovendien hebben schrijvers (en kunstenaars in het algemeen) doorgaans een beetje een wat vreemde kijk op de wereld. Ze doen er vaak niet echt aan mee maar bekijken deze van een afstand. In hun kritieken zijn ze dan ook niet altijd even realistisch. Kredietcrisis? Gewoon afschaffen dat monetaire systeem, probleem opgelost. Vriendlief zucht diep en kijkt me meewarig aan.
En dat allemaal omdat de schrijver zich laat leiden door die wonderlijke ster daar ver aan de hemel, die hem aantrekt en verleidt. Omdat de kunstenaar de hoop op een betere wereld niet wil laten varen en denkt dat zijn utopische ideeën best ooit werkelijkheid zouden kunnen zijn, als ze alleen maar openbaar worden gemaakt. De schrijver laat zich leiden door de verre belofte van een vers boek in de winkels en dat gaat nu eenmaal niet altijd even goed samen met het leven hier en nu. Maar de schrijver bedoelt het niet verkeerd, hij of zij is alleen een beetje anders.
