zoals verwacht - as expected
Te lui om een verhaaltje te schrijven? Vul op deze site een paar kernwoorden en namen in, klik op write story en klaar ben je. Het is geen wereldliteratuur maar hee, het is in elk geval iets.
En dan blijkt zomaar dat je oud leraar Engels een boek over de mus heeft samengesteld.
Nu meen ik me te herinneren dat hij altijd al dol op vogels was, en dan met name afbeeldingen van en gedichten over vogels. Zo vreemd is het dus niet maar toch had ik niet verwacht dat hij er op een dag een boek over zou maken. Leuk vind ik het wel, die wetenswaardigheden over dat schattige, met uitsterven bedreigde vogeltje. Ik had er zelf ook wel op willen komen.
Mus is een bundel met tekeningen, schilderijen, verhalen, gedichten en kleurenfoto’s, met bijdragen van o.a. illustrator Peter Vos en bioloog en schrijver Midas Dekkers.
‘Kunt u mij alstublieft de weg wijzen?’
‘Dat hangt er nogal van af waar je heen wilt,’ zei de Kat.
‘Dat kan me niet zoveel schelen…’ zei Alice.
‘Dan doet het er ook niet toe welke weg je neemt,’ zei de Kat.
‘Als ik maar ergens kom,’ legde Alice uit.
‘Oh, dat lukt zeker,’ zei de Kat, ‘als je maar lang genoeg doorloopt.’
Lenny’s Alice in Wonderland site.
Alice in Wonderland (Special Edition)
-
Alice in Wonderland
L. Carroll
Het was eind november en de sneeuw viel met bakken uit de lucht. Al snel waren straten en daken bedekt met een kraakwit, donzen dekbed. Ik had geen zin in de dansauditie, ik had zin om door de verse sneeuw te rollen en een iglo te bouwen. Maar ik moest er wel heen want Ariënne zou met mij en mijn moeder meerijden, dat had ik vorige week zelf zo geregeld. De sneeuw zou wel wachten zei mijn moeder.
Op de achterbank begon Ariënne tegen me aan te jengelen, ze vond me een onvolwassen trut die niet aan haar toekomst dacht. Ik zei haar dat we pas negen waren en dat we ons dus nog best onvolwassen mochten gedragen. Ze herinnerde me aan de affiches in de bus, die met de slogan “een slimme meid is op haar toekomst voorbereid”. Dat die posters bestemd waren voor meiden vanaf een jaar of zestien dat wilde ze niet geloven, en dat ballet niet bepaald een investering in de toekomst was snapte ze niet. Ik vroeg me dan ook af wie van ons tweeën er nu eigenlijk niet goed op haar toekomst was voorbereid.
Toen Ariënne eindelijk haar mond hield, bedacht ik me dat ik vanochtend bij het opstaan had moeten doen alsof ik ziek was. Dan had mijn moeder Ariënne alsnog naar die auditie moeten brengen – haar ouders hadden namelijk geen auto en ze stond niet op de lijst om met de bus van de balletschool mee te gaan – en dan zou ik een rustig dagje voor mezelf hebben gehad. Ik had de slee uit de schuur kunnen halen om er dan met een rol koekjes en thermoskan thee op uit te trekken. In plaats daarvan zat ik nu met strak omhoog gespelde haren en een tas met balletspullen in de auto op weg naar een stomme auditie.
‘Vind jij het ook een beetje eng?’ fluisterde Ariënne. Ze zat naast me en hield het roze rugtasje dat op haar schoot lag stevig vast, alsof het haar enige houvast was. Ik gaf geen antwoord, dacht aan Christine die straks ook bij de auditie zou zijn. ‘Je denkt toch niet dat je aangenomen wordt hè?’ had ze vorige week na de les en plein public aan me gevraagd. Het was niet echt een vraag geweest want voor ik kon antwoorden lachte ze hard en voegde eraan toe dat áls ik al zou worden aangenomen ik vast niet zo ver van huis naar school mocht van mijn moeder. De andere zuurstokjes lachten nu ook.
Christine had me uitdagend aangekeken en ik had haar genegeerd. Ik was al bijna klaar met aankleden, sloeg mijn jas om me heen en wilde vertrekken. ‘Stom kind,’ging Christine verder, ‘daarom heeft je vader je natuurlijk ook in de steek gelaten, omdat je gewoon een vervelend, stom kind bent. En de juf vindt je vast ook niet zo goed als je denkt.’
Er werd weer gelachen en ik dacht: mijn jas kan ik onderweg wel dichtknopen. Met mijn jas open hangend en mijn sjaal in de hand liep ik de balletschool uit. Ik wist toen al dat ik er nooit zou terugkeren.
‘Je bent bang hè?’ riep Christine me nog na. ‘Bang dat ik wel word aangenomen en jij niet.’
‘Hee dove, jij bent ook een beetje bang hè? Zwijgen is toestemmen.’ Ariënne keek me licht geamuseerd aan, het scheen haar op te luchten om te denken dat zij niet alleen nerveus was. Daarom liet ik haar in die waan en knikte kort, maar ik was alles behalve nerveus, ik had alleen geen zin in een wedstrijd met Christine. Hoewel het wel erg leuk zou zijn als ik wel aangenomen zou worden en Christine niet. Dat zou haar in een klap voor lul zetten, dat stomme wijf, ik zou haar nog wel eens laten zien wie hier het meeste talent had om een professionele danseres te worden.
We leerden elkaar kennen in de Middellandse zee. Haar natte huid glansde in het water en schitterde in het zonlicht. Met haar grote, donkere ogen bekeek ze me aandachtig. Ik zwom hard achter haar aan, tien meter, een kilometer. Al zou ze naar Afrika zijn gezwommen dan nog was ik haar achterna gegaan. Dit was een wezen van buitenaardse schoonheid. Een engel!
Haar rug was licht gekleurd, oranjeachtig. Haar prachtige buik was nog geheel blank. Ze was lang en slank en bewoog zich sierlijk. Ik wilde met haar mee en wilde haar daarna weer mee terugnemen, samen uit, samen thuis, dat idee. Alle clichés die ik in mijn jonge jaren zo belachelijk had gevonden dreven nu aan mijn bewustzijn voorbij als koeien in de sloot. Deze dame was het voor mij. Zoals ze zwom, zo gracieus, als een zeemeermin. Een Noorse.
Het was als in een droom, zo herinner ik me haar. Daarna werd het even een nachtmerrie: eerst verloor ik haar uit mijn gezichtsveld en daarna verloor ik mijn bewustzijn. Ik werd wakker op de boot. De aanwezigheid van mijn vrienden stelde me gerust. Ik zal teveel van het verkeerde vocht binnen hebben gekregen. Ik keek om me heen en zag veel bekende gezichten. Paul, ‘het pantser’, met wie ik al jaren dikke maatjes was en Richard, mijn kleine broertje. Iedereen was er, iedereen behalve zij.
De reis per boot duurde lang, maanden zo leek het. Er werden al kerstbomen opgetogen. Dag en nacht smeekte ik dat ik haar mocht weerzien, al zou het maar voor één keer zijn. Al zou het me mijn leven kosten. Alles om nog één keer die mooie, strakke body van haar te mogen aanschouwen en diep door haar in de ogen te worden gekeken. Samen met haar, voor een ogenblik en in de eeuwigheid.
Eindelijk kwamen we aan in het hotel, groot en luxueus. We werden rondgeleid door de keuken en daarna in de recreatieruimte achter gelaten. Er was een koud bad, met veel ijs erin en er stonden een aantal stoombaden. Ik moest even afkoelen in het ijsbad. Mijn stofwisseling leek stil te staan door zoveel koude, maar misschien was het mijn hart dat een slag oversloeg, want recht tegenover me lag mijn ziel en zaligheid, zij was het, mijn lieveling.
Ik warmde snel op en ook zei leek weer een blos op haar wangen te krijgen. Samen belandden we in een hot tub en lagen heerlijk te bubbelen. Twee koks waren intussen in de weer met parma ham, kwarteleitjes en crème fraîche, ingrediënten voor het kerstdiner. Mijn liefste lag naast me, eindelijk binnen handbereik en ik schoof mijn scharen in de hare. Onze velletjes kleurden roze en daarna rood, ik zag en voelde niets meer behalve mijn liefde, die me nog steeds diep in mijn ogen keek en ik wist: zij gaat mij niet verlaten. Ik kuste haar en liet de geest in de wetenschap dat mijn grootste wens, samen zijn met haar tot in de eeuwigheid was uitgekomen.
“Because… she’s your lobster!”
-Phoebe, Friends-
Kick, de kat van vrienden die een paar dagen bij mij logeert, zit in een hoek van de kamer en likt aan een van zijn voorpoten, me intussen vanuit zijn ooghoeken aandachtig in zich opnemend. Read more…
Mijn meest recente ex heeft weer een nieuwe kip. De kippen tieren welig bij hem. Deze keer is de keuze gevallen op een dik, vadsig wijf met spleetogen en piekhaar. Met een veel te krappe bh probeert ze haar hangtieten nog wat vorm te geven. De verkeerde vorm. Read more…
Er was veel volk op de begrafenis van het kind dat ik heb doodgereden. Veel volk, maar weinig mensen.
Copyright © 2010 Annojo All rights reserved by Annojo.nl.
