Posted by admin on Mei 6, 2010 in
Publicaties Ik heb geen kinderen, nooit gewild, nooit gewenst. Een leven zonder kinderen is mij altijd erg goed bevallen. Ik begreep niets van vrouwen die vrijwillig aan het baren sloegen. Je kon toch ook op andere manieren een rol in iemands leven spelen, je hoefde niet per se kinderen te nemen.
Toen kreeg ik een vriend, en niet alleen een vriend, ook de kinderen van mijn vriend. Gelukkig slechts parttime, de kinderen dan. Ze zouden elke twee weken een weekend komen logeren. Dat is goed te doen, denk je als moeder misschien, maar ik dacht meer aan gillend het huis uit rennen.
Een vriendin die ooit de Pabo deed, vroeg ik om raad. ‘Hoe oud zijn ze?’ vroeg ze. Stan, de jongste, was toen net vijf en Gino ging richting de zeven. ‘Het allerbelangrijkste,’ zei ze, ‘is je niet van je stuk te laten brengen. Ze zullen je gaan uitproberen, als jij iets mooi vindt, zeggen zij dat het lelijk is en wat jij lekker vindt, vinden zij vies.’
Ik bereidde me voor op het ergste. De eerste uren waren ze nog timide, maar al snel kwamen ze los: Dit lustten ze niet en dat wilden ze niet en mama maakte betere pannenkoeken en mama was beter dan ik en alles stootten ze om en ik maar weer opruimen en ineens begreep ik wat mensen bedoelen als ze zeggen dat ze hun kinderen soms het liefst achter het behang willen plakken. Maar waarom ze er dan toch aan begonnen waren begreep ik nog steeds niet.
In de weekenden daarna werden ook de uitdrukkingen “het bloed onder de nagels vandaan halen” en “de nagels aan mijn doodskist” invoelbaar voor me gemaakt. Ik probeerde mijn geduld te bewaren en mijn grenzen te bewaken maar ze begonnen me wel danig op de proef te stellen.
Toen kwam het moment waarop de jongste ineens tegen me zei: ik vind jou lief en ik hoor eigenlijk bij mama, maar ik hoor ook een beetje bij jou. Sindsdien heb ik ook kinderen, parttime dan en nog steeds niet gewild maar inmiddels wel degelijk gewenst.
Gepubliceerd in: De Pers op 6 mei 2010
Tags: bezwaar, geen bezwaar, gewenst, gewild, kinderen, kinderwens, moeder, moederschap, ongewenst, opvoeden, ouder, vriend, weekend
Posted by admin on Apr 27, 2010 in
Dagelijkse dingen Het is met exen niet altijd goed in te schatten wat ze precies verwachten als ze opnieuw contact zoeken.
Je hebt de ex die er geen doekjes om windt: “Ja, we zijn een paar jaar verder, maar waarom zou ik nu dan ineens van je af willen blijven?”
Je hebt ook exen die het iets genuanceerder aanpakken: “Ik woon inmiddels in een ander huis, wil je het eens zien?”
Tenslotte heb je de ex die op safe gaat: “Laten we eens bijkletsen.”
Mijn ervaring is dat mannen die het laatste vragen vaak de eersten zijn om weer avances te maken.
Dat geldt overigens niet uitsluitend voor mannen, vrouwen kunnen er ook wat van. Je hebt van die trutten die jaren nadat ze hun vriend het huis uit hebben gegooid, met een of andere onschuldige smoes opnieuw contact zoeken en dan keihard proberen hem weer voor zich te winnen. Dat die vriend inmiddels gelukkig is met een ander, daar houden ze geen rekening mee.
Aan dat soort exen heb je dus niks, als een ex geen respect kan opbrengen voor je relatie is het een waardeloze ex. Tenzij je zelf ook geen respect voor je relatie kunt opbrengen natuurlijk, maar dat zegt dan weer meer over jou dan over je ex.
Hamvraag is dus: wat wil je zelf eigenlijk van je ex? Als je daar een eerlijk antwoord op kunt geven is het probleem opgelost.
Tags: bijpraten, ex, exen, geluk, man, Relatie, respect, soort, trut, vriend, vriendin, vrouw, waardeloos
Posted by admin on Dec 30, 2008 in
Dagelijkse dingen Met de Kerstdagen verbleven mijn vriend en ik in Brussel. We waren met wat vertraging vertrokken omdat ik sikkeneurig was van ziekte, hoofdpijn en writer’s block.
Als ik me beroerd voel dan is er een compleet leger nodig om me in beweging te krijgen. Of humor, dat werkt ook. Gelukkig beheerst mijn lief de kunst om me de idiotie van mijn eigen belachelijke smoesjes te doen inzien. Niet lang nadat ik hartelijk om mezelf moest lachen pakte ik fluitend mijn koffer in en stoven we richting het zuiden.
Het gesnotter (griep) en geklaag (hoe moet dat nou, met dat boek?) kon ik gelukkig snel achter me laten, maar de hoofdpijn hield aan, verhevigde zelfs. De eerste dag en avond leek mijn hoofd uit elkaar te barsten en pas nadat ik de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid paracetamolletjes ver had overschreden ebde de pijn een beetje weg en viel ik eindelijk in slaap.
De volgende ochtend liepen we door de stad, mijn hoofdpijn had me ’s ochtends welgeteld een uurtje met rust gelaten en was na het ontbijt alweer begonnen. Overal zong Mariah Carey dat ze alleen mij (of een andere you) voor Kerst wilde. Dat zorgde voor nog meer hoofdpijn want dat lied had ik dit jaar al minstens dertig keer gehoord en zou nooit tot mijn favoriete liedjes gaan behoren.
Mijn Kerstwens liep al naast me, ik mimede de woorden van Mariah na en keek mijn lief veelbetekenend aan. Wat kon ik me nog meer wensen? Dat het schrijven wat meer voortgang zou boeken, dat zou wel een goeie zijn, of dat het geklop in mijn hoofd eens afgelopen mocht zijn.
Even verderop dromden mensen om iets heen. Een tweedimensionaal beeld dat tegen een muur geplakt zat. Er vormde zich een rij en een voor een liepen mensen langs het beeld om het aan te raken. Ik hoorde een oudere man aan een jonge vrouw vertellen dat je een wens moest doen terwijl je het beeld aanraakte.
Dat vertelde ik aan mijn vriend en we sloten aan in de rij. Wat zou ik doen: boek of hoofdpijn? Ik besloot dat het oplossen van de problemen die ik met mijn boek had me een hoop hoofdbrekens zou besparen, dat leek me dus de beste optie. Ik dacht heel sterk aan die wens terwijl ik lachtereenvolgens langs de benen, het engelenhoofdje, een hond en de wang van de figuur streek.
Ik nam er de tijd voor en toen ik even later weer langs het mannetje van wie ik over het wensen had gehoord liep zei deze met een glimlach en een knipoog: ‘Vous avez voulu beaucoup hein.’
Nu lees ik net op reisfotos.com dat het aanraken van het beeld goed werkt tegen ziektes. Daarover heb ik dat mannetje niet gehoord. Ik moet zeggen dat ik na het aanraken geen hoofdpijn meer heb gehad. Ik zweer het, okay, misschien af en toe een lichte steek, maar niets vergeleken bij de drilboren die daarvoor in mijn hersenpan werkzaam waren. Eens kijken hoe het met mijn boek gaat…
Tags: aanraken, beeld, bijgeloof, brussel, figuur, geluk, Kerst, lief, vriend, wens, ziektes
Posted by admin on Aug 10, 2008 in
Schrijven Mijn vriend had iets goed te maken, althans, dat vond hij. Dat doet hij bij voorkeur met bloemen of doosjes chocolade die altijd worden bezorgd op het moment dat ik sta te douchen. Lichtelijk vloekend sla ik een handdoek om en druk op de knop om de deur beneden te openen. Een zwaar hijgende koerier loopt tergend langzaam de twee trappen naar mijn appartement op. Als hij eindelijk voor me staat bekijkt hij me van top tot teen, dan nog eens op het doosje en zegt: ‘Ja, dat klopt.’ Ik lach maar een beetje, niet begrijpend waar hij op doelt, tot ik de deur dichtdoe en op het doosje mijn naam lees, gevolgd door: De allermooiste.
Tags: bezorger, bloemen, cadeau, chocola, chocolade, douchen, lief, vriend
